Home Nieuws Wapenembargo Turkije toont gespleten tong kabinet

Wapenembargo Turkije toont gespleten tong kabinet

Het torentje in Den Haag / Pixabay

Regeringspartijen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie willen dat er in EU-verband een wapenembargo wordt ingesteld tegen Turkije. Het wapenembargo zou een strafmaatregel moeten zijn voor de betrokkenheid van Turkije bij “diverse conflicten in de regio”. Dat Nederland nog steeds wapens wil blijven leveren aan Arabische dictaturen die bereid zijn om te buigen voor de economische en geopolitieke belangen van de EU, toont aan dat coalitiepartijen met een gespleten tong spreken.

De motie van het wapenembargo wordt vandaag ingediend bij de behandeling van de begroting van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Turkije zou volgens deze vier partijen het internationaal recht schenden door betrokkenheid bij gewapende conflicten in Libië en de oostelijke Middellandse Zee. Maar is dat wel zo? We nemen een kijkje bij de grensoverschrijdende operaties van Turkije en wat de basis voor deze operaties is.

Nagorno-Karabach

Joël Voordewind van de ChristenUnie zegt dat Turkije keer op keer over de schreef gaat en dat het tijd is voor stevige maatregelen. Voordewind, die door de Israël-lobby “onze gedelegeerde” wordt genoemd, opende in 2016 nog een kantoor in Den Haag voor de Syrische tak van de terreurgroep PKK, een ook door Nederland verboden terroristische organisatie. De betrokkenheid van Turkije bij het conflict in Nagorno-Karabach is gering en gaat vooral over het leveren van Bayraktar TB-2 drones en politieke steun. Turken en Azerbeidzjanen zien elkaar als een volk met twee landen. Turkije is tevens garantor voor de Azerbeidzjaanse exclave Nachitsjevan, waarmee Azerbeidzjan nu verbonden zal worden. Toen deze exclave werd bestookt met Armeense raketten had Turkije in kunen grijpen, maar koos het in plaats daarvan voor terughoudendheid. Maar Turkije is niet de enige leverancier van wapens aan Azerbeidzjan. Ook Rusland en Israël leveren wapens aan het land. Op beelden van operaties van het Azerbeidzjaans leger om de door Armenië illegaal bezette Nagorno-Karabach te bevrijden zijn veel Israëlische IAI Harop Loitering Munition (kamikaze drones) te zien. Nagorno-Karabach hoort overigens volgens vier VN-resoluties bij Azerbeidzjan. Terwijl de OVSE-Minsk groep 28 jaar lang niets heeft betekend voor Azerbeidzjan om de Armeense bezetting in de regio te stoppen, heeft Azerbeidzjan in iets meer dan een maand eigenhandig gebieden bevrijd die juridisch bij het land horen. Het cliëntelisme van Voordewind voor Armenië en Israël, zorgt zo voor een onmogelijke spagaat bij hem, waaruit hij zich stilzwijgend wringt. Wel een wapenembargo voor Turkije, maar niet voor Israël, toont aan hoe subjectief dit voorgestelde embargo is. Hoewel het belachelijk klinkt dat Turkije volgens Voordewind soennitische “jihadstrijders” uit Syrië heeft overgebracht naar het overwegend Sjiitische Azerbeidzjan, zouden er ook honderden PKK-terroristen aan Armeense zijde meevechten, althans dat wordt beweerd. Aangezien Voordewind volksvertegenwoordiger zou moeten zijn en geen volksverlakker, zou het gepaster zijn om deze beweringen te staven met feiten, alvorens ze gebruikt worden als argument voor het instellen van een wapenembargo.

“Onschuldige burgers beschermen”

Sjoerd Sjoerdsma van D66 vindt dat de maat vol is. “Armenië, Libië, de Oostelijke Middellandse Zee. Zolang Erdogan (militaire) conflicten aanwakkert in plaats van stabiliteit bevordert, moeten we een duidelijke lijn trekken: geen wapens meer naar Turkije.” Ook Martijn van Helvert van het CDA vindt dat Erdogan zijn land “naar de rand van een schurkenstaat laat afglijden“. “Het is erg dat het moet, maar we willen dat de EU een wapenembargo tegen onze NAVO-bondgenoot instelt. We moeten onschuldige burgers beschermen.” Sven Koopmans van de VVD zegt dat “De VVD geen wapens wil leveren aan Turkije die in Syrië, Libië, Karabach etc worden gebruikt“.

Bijzondere uitspraken van Sjoerdsma, van Helvert en Koopmans. “Militaire conflicten aanwakkeren, we moeten onschuldige burgers beschermen en geen wapens leveren aan Turkije die in Syrië, Libië en Karabach worden gebruikt.” Allereerst zou ik willen ingaan op het aanwakkeren van militaire conflicten. De moeder aller moderne conflicten is de zogezegde War on Terror die sinds 2001 is gebruikt als vals voorwendsel om Irak binnen te vallen en nog steeds wordt gebruikt door overheden om moslims te criminaliseren. De inmiddels gerehabiliteerde George W. Bush noemde het destijds een kruistocht. Het was geen Freudiaanse verspreking, maar een intentieverklaring. De vaandel van die kruistocht wordt nu onder andere gedragen door nepliberale islamofoben zoals Macron. Al had Irak niets te maken met de terreuraanslagen op 9/11 en was er ook geen sprake van massavernietigingswapens, de westerse inval werd er wel mee gerechtvaardigd. Uit het as van ruim een miljoen doden en een ontmantelde staat en veiligheidsapparaat rees de duistere terreurgroep ISIS die de regio in vuur en vlam zette en zich uitstrekte van Irak naar Syrië.

Syrië en Irak

De aanvankelijk door het westen bewapende Syrische oppositie tegen massamoordenaar Assad werd uiteindelijk aangevallen door ISIS, verraden door de Syrische tak van de terreurgroep PKK en in de steek gelaten door de westerse landen die haar aanvankelijk steunden. Die westerse steun met haar PR-apparatsjiks werd onder Obama en Biden overgeheveld naar de PKK, die een make-over kreeg door het symfonie van het gelijkgestemde westerse nieuwsensemble. De Amerikaanse Generaal Raymond Thomas vertelt in 2017 over hoe deze omwisseltruc plaatsvond. Zo kon het dat het westen een terrorist die een internationaal arrestatiebevel heeft uitstaan voor betrokkenheid bij de dood van 40 burgers, inclusief Britse toerist Helen Bennett (23) en de Ierse toerist Tara Wehlan (17), die omkwamen bij een bomaanslag in de Turkse badplaats Kusadasi, ineens werd omgedoopt tot “Generaal Mazloum” die een ecologische feministische vrijheidslievende Democratische beweging leidde. Althans dat is wat ons werd voorgeschoteld. Minister Ferd Grapperhaus bevestigde onlangs in een Kamerbrief de banden tussen de PKK en de YPG/SDF. Op de grond in het noorden van Syrië, dat overwegend wordt bewoond door Arabieren, werd een de facto Marxistische PKK-staatje uit de grond gestampt, waarin ook geen ruimte is voor de Koerdische oppositie. Velen worden vermoord of opgejaagd. Turkije besluit in 2016 niet lijdzaam toe te kijken hoe haar gehele grensgebied met Syrië wordt overgenomen door ISIS en de terreurgroep PKK en begint Operatie Eufraat Schild om haar grensgebieden schoon te vegen en een veilige zone te creëren voor vluchtelingen die de burgeroorlog en terreur zijn ontvlucht naar Turkije. Op dat moment herbergt Turkije 4 miljoen Syrische vluchtelingen, met nog eens miljoenen mensen die op de vlucht dreigen te geraken. Zoals Turkije in Idlib nu ook miljoenen mensen beschermt tegen massamoordenaar Assad. Turkije kan zich daarbij onder andere baseren op het Adana-pact (1998) waarin Syrië zich verplicht tot het ontmantelen van PKK-kampen op haar grondgebied. Voor de grensoverschrijdende Turkse operaties in het noorden van Irak tegen de PKK trekt Turkije op met de peshmerge van de Koerdische autonome regio. De juridische basis voor operaties in noord-Irak is gelegd in clausules van het grensverdrag van 5 juni 1926, het bilaterale verdrag van 29 maart 1946 en het veiligheidsprotocol van 15 oktober 1984. Turkije onderhoudt overigens uitstekende politieke en economische relaties met haar Koerdische buren in Irak. Kortgezegd, zien we in Syrië dat westerse landen zich inlaten met een zelfs door hen als terroristisch bestempelde organisatie, terwijl Turkije in lijn met internationale en bilaterale verdragen handelt. Ook in Libië vinden westerse wapens hun weg naar despoten die burgers terroriseren en een eigen dictatuur proberen te vestigen.

Minister Ferd Grapperhaus schrijft in de Kamerbrief van 18-06-2020 over de banden tussen de YPG en de terreurbeweging PKK.

Libië

D-66 Kamerlid Sjoerdsma vindt dat Turkije conflicten aanwakkert in Libië, terwijl Koopmans vindt dat wapens uit Nederland niet door Turkije in Libië mogen worden ingezet. “WE MOETEN BURGERS BESCHERMEN,” zegt Van Helvert daarover. In Libië steunde Frankrijk krijgsheer Haftar, die met behulp van Arabische dictaturen Saudi Arabië, Verenigde Arabische Emiraten en Egypte de door de VN erkende legitieme regering in Tripoli omver probeerde te werpen en een terreurbewind wilde installeren. De Verenigde Arabische Emiraten en Egypte zijn beiden grote afnemers van Europees militair materieel en beide landen zijn betrokken bij het uithongeren van honderden duizenden mensen in Jemen met een maritieme blokkade en het terroriseren van burgers in Libië. De massagraven die in Tarhouna zijn ontdekt zijn daar het bewijs van. Afgelopen juli nog keurde Nederland een exportvergunning goed ter waarde van 114 miljoen EURO aan de Egyptische dictator Sisi. Wapenembargo iemand? De Nederlandse export is een schijntje van hoeveel andere landen verdienen aan de verkoop van wapens aan deze dictaturen. Europese landen hebben er de afgelopen jaren alles aan gedaan om couppleger en dictator Sisi steviger in het zadel te helpen en democratisering in de Arabische wereld tegen te werken. Sisi, die door een gewelddadige coup tegen de democratisch gekozen president Mohammed Morsi aan de macht kwam, kan door een grondwetswijziging die in gang is gezet ook nog eens aan de macht blijven tot aan het jaar 2034. Defensiebedrijven in Frankrijk, Duitsland en Nederland profiteren zo uiteindelijk van het ondermijnen van democratiseringsbewegingen in de Arabische wereld. Zo hielp Frankrijk in 2016 en 2017 het junta-regime van al-Sisi aan een IMF-lening van €12 miljard, maar sloot het tegelijkertijd een deal ter waarde van €5 miljard voor de verkoop van Rafale gevechtsvliegtuigen. Daar kwam geen wapenembargo bij kijken? Het Britse aardoliebedrijf BP kondigde een investering van €13 miljard in de gassector aan tot 2020 en sloot tegelijkertijd een overeenkomst met Frankrijk, Duitsland, de EU en de European Investment Bank voor een windmolenpark ter waarde van €345 miljoen. De EU kondigde in 2016 en 2017 ook nog eens steun aan voor het al-Sisi regime ter waarde van €1.09 miljard. Terwijl Sisi, Mohammed bin Zayed, Mohammed bin Salman en Emmanuel Macron direct betrokken waren bij het omver proberen te werpen van de legitieme Libische regering, klopte die regering in december 2019 aan voor hulp bij Turkije. De democratische regering in de hoofdstad dreigde te vallen en hele woonwijken werden geterroriseerd door Haftar’s milities met steun van Frankrijk en haar despotische partners in de Arabische wereld. Het Turks parlement stemde in met hulp aan Libië en zo kon het dat de belegering van Tripoli werd beëindigd in juni. De partijen zitten nu aan tafel om te onderhandelen over de toekomst. Zonder legitiem ingrijpen van Turkije was er dus een zoveelste dictatuur gevestigd die de belangen zou dienen van een autoritaire Arabische elite en het regime van Macron, die er neokolonialistische ambities op nahoudt. Turkije heeft in Libië de legitieme door de VN erkende regering gesteund en een halt toegeroepen aan de bombardementen van burgers. Veel Libiërs zijn Turkije daar dankbaar voor. Dat politici van coalitiepartijen nu voor een wapenembargo pleiten voor Turkije, maar zwijgen over wapenexporten naar landen die daadwerkelijk internationaal recht overtreden, mensen uithongeren, burgers terroriseren en regeringen omver proberen te werpen, laat zien dat ze met een dubbele tong spreken en dus onoprecht zijn. Als het wapenembargo doorgang vindt, dan zou dit Turkije verder kunnen afdrijven van het westen. Het verlies van Turkije voor de NAVO zou betekenen dat de NAVO zelf een bres slaat in haar zuidoostelijke flank, die nu nog fier wordt beschermd door de Turkse Strijdkrachten.

PAX
Uit PAX “Under the radar: the United Arab Emirates arms transfers and regional conflict”.