Home Opinie Soennieten en Sjiieten staan oog in oog, alles gaat volgens plan

Soennieten en Sjiieten staan oog in oog, alles gaat volgens plan

Saoedi-Arabië en Iran staan sinds kort oog in oog. Saoedi-Arabië heeft de doodstraf van een Sjiitische geestelijke uitgevoerd, terwijl in Iran de Saudische ambassade is aangevallen. Soennitische landen verbreken in rap tempo de betrekkingen met Iran. Een sektarische oorlog ligt dichterbij dan ooit op de loer. Maar wie profiteert hier eigenlijk van?

Er woedt al langer een sektarische strijd in het Midden Oosten die niemand ontgaan kan zijn. Vanaf het moment dat de grenzen in het Midden-Oosten opnieuw werden getrokken in het zand door de Westerse bezetters van islamitische landen, beter bekend als het Sykes-Picotverdrag, zijn Sjiieten en Soennieten gefragmenteerd in strijd met elkaar. Op het eerste gezicht lijkt het op een politiek conflict. Maar als we de situatie in een groter geheel bezien, tekent zich een geopolitieke instabiliteit af die, op zijn minst, gefaciliteerd en aangestuwd lijkt.

De sektarische strijd voor het Sykes-Picotverdrag die de Levant (Irak, Syrië, Palestina, Libanon, Jordanië) opdeelde zoals we dat kenden voor ISIS zijn opmars maakte, speelde zich vooral af tussen het Soennitische Ottomaanse Rijk en het Sjiitische Perzische rijk, die over een periode van drie eeuwen in totaal 11 oorlogen met elkaar uitvochten, waarvan vijf oorlogen eindigden in een overwinning voor het Ottomaanse Rijk en drie keer voor het Perzische Rijk. Drie oorlogen bleven onbeslist. Waren oorlogen exclusief tussen Soennieten en Sjiieten? Nee. Zo kennen we ook de oorlog tussen Soennieten onderling. Bijvoorbeeld tussen de Ottomanen en de Wahhabisten nadat laatstgenoemden Karbala plunderden en Ottomaanse handelskaravanen begonnen aan te vallen. Tijdens de Iran-Irak oorlog waren het zelfs voor een groot deel Sjiieten die voor het Iraakse leger vochten tegen Iran en vice versa.

Door interne en externe factoren viel uiteindelijk het Ottomaanse Rijk uit elkaar en werden de lijnen in het zand, zoals we die nu kennen in de Levant, definitief getrokken, om door een terreurbeweging by proxy, ISIS of DAESH, decennia later weer teniet gedaan te worden. De grens tussen Syrië en Irak, bestaat nu alleen nog op papier. In Syrië en Irak hoeven we niet zo ver terug te kijken als naar het Sykes-Picotverdrag om de spanningen tussen Soennieten en Sjiieten te zien. De spanningen zijn ook zichtbaar in recentere tijden, waarin Saddam Hussein en zijn Soennitische Baath partij met harde hand regeerde over een Sjiitische meerderheid, terwijl in Syrië een Sjiitische minderheid met harde hand regeerde over een Soennitische meerderheid van de bevolking. het Sykes-Picot is uitgekookt en uitgedacht door de Fransen en Britten die, zelfs toen het Ottomaanse Rijk nog heerste in die gebieden, de joodse bankier Lord Rothschild bij monde van Balfour beloofden zich in te zetten voor een thuisland voor aanhangers van de zionistische ideologie. Je hoeft geen geopolitiek analist te zijn om te erkennen dat Israël profiteert van chaos om zich heen en dat Israël een groot probleem zou hebben wanneer alle moslims zich zouden verenigen. Het zou dan namelijk niet straffeloos door kunnen gaan met het terroriseren van de Palestijnen.

Onderlinge twisten zijn er altijd geweest tussen Sjiieten en Soennieten, maar om werkelijk te zien wat er gebeurt, dienen we afstand te nemen van geopolitieke escalaties, diplomatieke schijnbewegingen en kleine offensieven. De voormalige medewerker van het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken, Oded Yinon (Zijn CV), schreef in 1982 hoe het buitenlandbeleid van Israël eruit zou moeten zien, wil Israël overleven in de regio. Later werd dit omgedoopt tot het Yinon plan. Hoezeer men in Israël ook beweert dat het “Yinon Plan een nieuwe antisemitische theorie is, die in navolging van de protocollen van de wijzen van Zion, beweert dat het zionisme een supranationale hegemonie wil bewerkstelligen”, kunnen we in de realiteit zien dat het Yinon plan, geschreven in 1982, redelijk accuraat in de buurt komt van het actieve buitenlandbeleid van Israël.

In een passage schrijft Oded Yinon: “Het uiteenvallen van Libanon in vijf provincies dient als een precedent voor de hele Arabische wereld, waaronder Egypte, Syrië, Irak en het Arabisch schiereiland en is al in de maak. De ontbinding van Syrië en Irak later in etnisch of religieus unieke gebieden, zoals in Libanon, is Israël’s primaire doel aan het Oostfront op de lange termijn, terwijl de ontbinding van de militaire macht van deze staten het belangrijkste doel op korte termijn is. Syrië zal uit elkaar vallen in verschillende staten, in overeenstemming met haar etnische en religieuze structuur, zoals in het huidige Libanon, zodat er een Sjiitisch Alevitische staat langs de kust ontstaat, een Soennitische staat in het Aleppo gebied, een andere Soennitische staat in Damascus die vijandig staat tegenover de noordelijke buren, en een staat voor de Druzen die ook een staat zullen opzetten, misschien wel in onze [sic] Golan en zeker in Hauran in het noorden van Jordanië. Deze stand van zaken zal de garantie zijn voor vrede en veiligheid in het gebied op lange termijn, en dat doel is vandaag de dag al binnen ons bereik.”

Ik beweer niet dat Israël achter alle poppetjes en achter elke groepering in de regio zit, maar het kan niet ontkend worden dat de inval in Irak en het beleid van de Amerikaanse bezettingsmacht in dat land en de geïnitieerde Arabische Lente uiteindelijk hebben geresulteerd in het uiteenvallen van de as van het verzet voor Israël. Alles is erop gericht om de regio te verdelen in kleine vorstendommetjes, naties, verdeeld over etnische, religieuze en politieke lijnen.

De Britse luitenant T.E. Lawrence, beter bekend als Lawrence of Arabia, schreef tijdens de “Arabische opstand” in 1916, die hij hielp initiëren tegen het Ottomaanse Rijk, toen nog heerser over grote delen van de islamitische wereld:
“De Arabische opstand is voordelig voor ons, omdat het marcheert met onze directe doelstellingen; het opbreken van het islamitische blok en de nederlaag en het uiteenvallen van het Ottomaanse Rijk, en omdat (de staten) Sharif Hussein de Turken zal opvolgen… zal hij ongevaarlijk zijn voor ons. De Arabieren zijn instabieler dan de Turken. Wanneer we deze situatie goed benutten, zullen ze voor altijd in een politieke mozaiek verkeren, een lappendeken van kleine en jaloerse vorstendommetjes niet in staat tot cohesie”.

Het plan van Oded Yinon voor de toekomst van Israël sluit nauw aan bij de memo die Lawrence terugstuurde in 1916 naar het thuisfront: Breek moslimlanden op. Verdeel ze. En je zult slagen.

De joodse schrijver Gilad Atzmon gaat zelfs nog een stuk verder en stelt dat “Er een tweede groep is, die in tegenstelling tot de haviken moslims niet verdelen op basis van Shia, Sunni, Aleviet en Koerd, maar op basis van seksueel georiënteerde groepen zoals hetero, homo, lesbisch, transgender etc”. Die groep van wat hij noemt “Linkse joden” gebruikt daar meer dan eens fondsen voor die door George Soros zijn Open Society Institute beschikbaar zijn gesteld. Atzmon stelt “Terwijl de rechtse joodse lobby Arabieren in sektarische oorlogen proberen te duwen, pogen hun joodse tegenhangers exact hetzelfde te doen door pogingen om Arabieren en moslims op te breken door marge- en identiteitspolitiek.”

“Wat betreft de ontwikkelingen in Irak, zijn Amerika, het Verenigd Koninkrijk en het westen totaal onvoorbereid. De tijd is gekomen dat we de krachten en ideologieën binnen de westerse samenleving moeten identificeren die ons meer en meer in globale conflicten proberen te storten”. Atzmon hoopt dat het “Westen twee keer nadenkt voordat ze zich in oorlogen storten die ons miljarden kosten en die we uitvechten in de geest van het Yinon plan”.

De zionistische lobby en haar media-optredens zullen de komende tijd vooral gericht zijn op deze drie zaken, niet omdat ze zich zorgen maken om burgerrechten en vrijheden van minderheden, maar omdat alles is geoorloofd voor het voortbestaan van het allerlaatste neokoloniale project in de islamitische wereld, Israël:

1. Conflict tussen Sjiieten en Soennieten.
2. Turks-Koerdische rift.
3. Kernwapenprogramma Iran (Omdat alleen het zichzelf uitverkoren wanend volk die mag bezitten in de regio).

Het wordt tijd dat we erkennen voor wie wij in het Westen onze nekken continu uitsteken, deze zaken benoemen, daartegen in opstand komen en ons niet uiteen laten drijven. Moslims onderling, maar vooral ook welwillende mensen onderling die vrede en verdraagzaamheid prediken en nastreven.