Home Opinie PKK-propaganda onder het mom van Vrijdenken

PKK-propaganda onder het mom van Vrijdenken

Imirzalioglu Onu indirmeye kimsenin gucu yetmezOnlangs werd ik toegevoegd in een besloten groep van “Vrijdenkers over Turkije“, omdat één van de aanvankelijke leden vond dat ik me wel tot een van de denkers des NederTurken mocht rekenen. Een hele eer moet ik u zeggen. Het idee van een groep waarin openlijk van gedachten gewisseld kan worden tussen Turkse intellectuelen met verschillende politieke, religieuze en maatschappelijke achtergronden beviel me wel.

De euforie kreeg echter een zure bijsmaak toen de beheerders van de besloten groep me duidelijk werden: Een in Turks-Nederlandse kringen beruchte oriëntalist die onder de naam Gert Jan columns schrijft op onder andere een rechtse online blog; ene Tayfun, één van de eerste ondertekenaars van de erken1915-verklaring waarmee geïmpliceerd wordt dat mijn overgrootvaders genocideplegers waren, tevens organisator van Turks-Koerdische bijeenkomsten waar ook ruimte is voor PKK’ers; En last but not least, is er de “progressieve” Turkse Nederlander Esra, waar ik eigenlijk niet zo veel van weet, behalve dan dat ze een commentaar van me over hoe Turks die Turks-Koerdische bijeenkomsten eigenlijk waren, ooit becommentarieerde met ‘Dat is eigenlijk best een fascistische opmerking’. Niet dat ik een rattenkont om haar mening geef, maar het geeft een beetje aan in welke hoek je het moet zoeken.

De zure bijsmaak werd overheersender naarmate het politieke discours op het nieuw geopende discussieplatform zich verder aan mij openbaarde, terwijl “opiniemaker” Celal, die regelmatig op een PvdA hobbyblog schrijft, dat claimt een tegenantwoord op GeenStijl te zijn -een te grote broek die men aantrekt als je het mij vraagt-, afbeeldingen begon te delen van andere besloten pro-PKK groepjes. Ook andere anonieme profielen die door Tayfun zelf zijn toegevoegd, begonnen artikelen te delen van pro-PKK media met suggestieve stellingen over de schuldvraag van wat er gaande is in Turkije (Sinds de PKK het staakt-het-vuren eenzijdig opzegde). Daarnaast prijken op de lijst de meest prominente Turken in medialand, wat op geen enkele wijze een realistische afspiegeling is van alle Turkse Nederlanders. Wat ik daarmee bedoel vat zich nog het beste samen in hoe de publieke omroep, de verbindende factor van deze groep prominente NederTurken waar ik op doel, op zoek gaat naar studiogasten en beeldmateriaal. Zo was de redactie van Pauw vooral op zoek naar “gefrustreerde Turken” toen de Armeense kwestie vorig jaar opspeelde en vroeg de VARA beelden om te mogen gebruiken voor de documentaire bloedbroeders van Sinan Can en Ara Halici, maar wilde per telefoon niet toezeggen dat degene die op de beelden staat, ook wederhoor kreeg om de context toe te lichten. Tot zover het vrijdenken van de organisaties waaraan de vrijdenkende Turken vaak hun naam verbinden. Nu is deze website nou ook niet bepaald vertegenwoordigd over het gehele politieke spectrum van Turks Nederland, maar gelukkig wordt dat ook nergens geclaimd.

Waar begint het zogeheten vrijdenken en waar begint het een inperking van de vrijheid van een ander te worden? Namelijk het recht van Turken om niet op basis van etniciteit of politieke overtuiging uitgemaakt te worden voor “moordenaars” of “genocide-ontkenners”, tot op het stigmatiserende af. In deze groepen, zo is mijn ervaring, is het vrijdenken verworden tot alleen het eigen gelijk. Wie het daar niet mee eens, is een verheerlijker van geweld of een genocide-ontkenner, afhankelijk van het onderwerp. Vooral en ook om die reden, schetst het mijn verbazing dat het door mij graag gelezen blog FrontaalNaakt, die als een onvermoeibare strijder van het échte vrije woord dapper standhoudt tegen de rechtse hordes en anonieme internettrollen die hem 24/7 belagen, belasteren en brodeloos proberen te maken, dat blog door Tayfun laat gebruiken om te beargumenteren dat de beweegredenen van PKK’ers, die hij voor het gemak gelijkstelt aan “Koerden” en waar ik afstand van neem, een logisch gevolg zouden zijn van wat hij noemt “Turkse staatsterreur”.

Wij Turken hebben zo veel geflikt in Koerdische gebieden dat de radicalisering van sommige Koerden logisch is,” schrijft hij in zijn nieuwste column. Ik wil nergens ontkennen dat de Koerden in het verleden slecht zijn behandeld. In Iran, in Syrië, in Irak en in Turkije, maar dat betekent niet dat de PKK nu legitieme redenen heeft om wapens die men vanuit onder andere Duitsland heeft ontvangen om tegen ISIS te vechten, de grens over dient te smokkelen om in Turkije hele leefgebieden van vooral Koerden lam te leggen, met als enig beoogd doel, het veroorzaken van chaos en een klimaat van onrust en het ondermijnen van de Turkse territoriale integriteit. En dat allemaal op aanwijzingen vanuit de leiding van de terreurbeweging.

In de besloten groep probeert men de PKK, een bloedige terreurorganisatie die niet bijster veel verschilt van ISIS, onder het mom van vrijdenken, te legitimeren en te normaliseren onder de Turkse jeugd. Zo ook via de “Turks-Koerdische” bijeenkomsten waar ze, naar ik heb begrepen, spreken van termen als “Turkish privilege”, implicerend dat Turken meer rechten in Turkije zouden hebben dan Koerden. Wat feitelijk onjuist is.

Wat Turken en Koerden écht nodig hebben zijn geen dialooggroepjes, maar een eenduidig standpunt wat betreft terreurgroepen: ontwapen ze en hef ze op. Als je als bevolkingsgroep vindt dat je wordt gediscrimineerd, uitgesloten en je bepaalde rechten niet hebt die anderen wel hebben, eis die rechten dan op via democratisch geëigende middelen. Zolang de PKK bestaat en zolang de opiniemakers van de PKK de misdaden van de PKK proberen te bagatelliseren en het bestaan ervan rechtvaardigen, zal er in mijn optiek geen vrede zijn. Als ik vind dat de PKK en alle aanverwante terreurgroepen bestreden dienen te worden en ik een andere kijk op historische gebeurtenissen blijk te hebben en om die reden geen vrijdenker ben, volgens de standaarden van deze groep geprivilegieerde VARA-Turken, dan zij het zo. Dat belet mij niet om onze jongere generatie te waarschuwen voor de valkuilen van geschiedsvervalsing, op basis waarvan je je eigen overgrootouders moordenaars zou noemen als je het erkent, terwijl ze zichzelf verdedigden tegen etnische zuiveringen, en de operaties tegen terroristen “Turkse staatsterreur” zou noemen, terwijl onze veiligheidsdiensten Turkije proberen te verdedigen tegen een zwaarbewapende Marxistische terreurbeweging.

Koerdische nationalisten pogen vaak te doen voorkomen alsof alleen zij onderdrukt zijn in de Turkse geografie, maar om maar een voorbeeld uit het verleden te noemen, zijn niet alleen de Koerden geraakt door de staatsgreep in het Turkije van de tachtiger jaren: ook Turkse nationalisten, linkse groeperingen en conservatieven leden eronder. We moeten af van het idee dat slechts enkele etnische, religieuze of politieke groepen hebben geleden onder bepaalde gebeurtenissen uit onze collectieve geschiedenis. Wij zijn allemaal Turkije en wij dienen allemaal op te staan tegen terreur. Er is geen andere weg die bewandeld dient te worden, dan het erkennen van de collectieve historische lijdensweg van onze fragiele geografie. Stop met het goedpraten van terreur, vrijdenkers!