Home Opinie Opinie – Moslim Henk

Opinie – Moslim Henk

Op vrijdag 5 juni jongstleden verscheen op de Facebookpagina van de Almelose Yunus Emre moskee een inspirerend verhaal over een Nederlander die zich bekeerde tot de islam. Het waargebeurde verhaal werd door een moskeeganger ingezonden. Wij hebben het indrukwekkende bekeringsverhaal van Henk, volgens de anonieme inzender, voor u vertaald.

Advertentie

‘Vandaag (vrijdag) is het de eerste keer dat ik na een lange tijd weer de kantine van de moskee betreed. Normaal gesproken passeer ik alles en iedereen, neem mijn plaats in de moskee, en wacht ik op de imam. Vandaag heb ik dat niet gedaan. Ik dacht, laat ik maar eens naar de kantine gaan, misschien drink ik wel een theetje. Eenmaal binnen zag ik een jonge, gespierde kale man alleen zitten. Hij keek onderzoekend om zich heen. Ik had het door, het is een vreemde. Ik pakte mijn thee en nam plaats aan zijn tafel. Om een gesprek te openen heb ik gevraagd of hij aan (kracht)sport deed. Al glimlachend antwoordde dat hij geen Turks sprak. Ik vroeg naar zijn afkomst [omdat hij kaal en getint was dacht ik eerst dat het Marokkaanse moslim was]. Ik heet Henk en mijn vader komt uit Curaçao zei hij.

De broeder naast mij vroeg of hij verdwaald was. Ik zei nee, hij heeft het juiste pad gevonden. In 2010 ben ik bekeerd zei hij. De broeder naast me vroeg lachend hoeveel soera’s [hoofdstukken uit de koran] hij kende.

Henk zei dat hij meer dan 30 soera’s uit zijn hoofd kon lezen. Broeder naast mij vroeg of hij de ‘Kulhu Allahü ehad’ kon reciteren. Ik vermaande de broeder naast mij om dit niet te vragen, hij zegt toch dat hij is bekeerd. Henk vond het helemaal niet erg en begon te reciteren. De broeder naast mij was nu tevreden. Hij fluisterde wat in de oren van Henk en vertrok van tafel. Henk nam na zijn bekering de naam Harun aan. Ik heb gevraagd of iemand een helpende hand heeft uitgereikt om hem te bekeren. Hij zei nee. Ik ben uit mezelf moslim geworden, niemand heeft mij geholpen. De boeken die hij in de gevangenis heeft gelezen hebben hem de weg gewezen…

Ik vroeg wat hem hier bracht. Hij zei dat hij zich kwam inschrijven aan het ROC [staat pal tegenover moskee]. Hij zei dat hij uit Enschede kwam. Ik zei dat ik voor het eerst een Hollandse-Curaçaoer bekeerling sprak.
Harun zei dat hij in de Marokkaanse moskee te Enschede zijn gebed deed: “De Marokkanen in die moskee, zijn wel iets anders dan de Turken hier. In Enschede zijn veel bekeerlingen van verschillende afkomst. Marokkanen zoeken elkaar veelal op binnen die moskee. Je ziet dan dat de ‘vreemden’ en de Marokkanen aparte groepjes vormen. Turken zijn daar anders in. Ze zijn zeer warm en nemen je snel in hun eigen midden”. Hij vroeg hoeveel minuten er nog resteerde voor het gebed. Ik zei dat we nog 10 minuten hadden. Ik ga maar eens naar binnen om vooraf nog een gebedje te doen zei hij. Hij haalde uit zijn rugtas zijn gebedskledij uit (djelebba) [Marokanen trekken over hun kleren meestal een lang gewaad aan die ze djelleba noemen wanneer ze bidden] en stond bij de ingangsdeur te bidden. Ik passeerde hem aan zijn linkerzijde en begaf mij naar de voorste rijen. Daarna heb ik Harun niet meer gezien.

Toen ik naar de imam luisterde leek het alsof Harun en de imam met elkaar van te voren hadden afgesproken wat het onderwerp van de preek zou zijn. ‘De religie (islam) die je van je ouders hebt geërfd zal je niet kunnen redden. Deze iman (geloofsovertuiging) kunnen we niet tot de ware iman rekenen. Veel van u zijn moslim omdat uw ouders ook moslim waren. Dit is niet ware iman’. Ik moest snel aan Harun denken, als non-moslim geboren en uit eigen wil Harun, dus moslim geworden. De imam zei tijdens de preek dat er in de islam geen plek is voor racisme. Binnen in mijn hart bedankte ik Harun, omdat hij de Turken deed slagen.

De redactie van DutchTurks zou het zeer op prijs stellen als Harun (Henk) mee zou willen werken aan een persoonlijk interview.


De namen in bovenstaand verhaal zijn gefingeerd om de privacy van de persoon in kwestie te waarborgen.