Home Opinie Niets dan minachting voor AKP stemmers

Niets dan minachting voor AKP stemmers

De regerende AK-Partij won afgelopen zondag met 49,49% de verkiezingen en behaalde daarmee een absolute meerderheid van 317 zetels in het 550 zetels tellende parlement en kan daarmee dus zelfstandig wetswijzigingen doorvoeren, maar kan niet zelfstandig de grondwet wijzigen of een referendum voor een grondwetswijziging voorleggen. Voor een grondwetswijziging heeft de AK-Partij een 2/3e meerderheid in het parlement nodig.

Çamur at izi kalsın
Een tijd van bloedvergieten en smaad- en lastercampagnes in de media is over. De voorbije maanden, en in het bijzonder de voorbije weken waren roerige tijden voor de Turkse samenleving. Een tijd waarin het land wéér op het punt stond om in totale oorlog te geraken met de terreurbeweging PKK en een tijd waarin ISIS twee bomaanslagen pleegde op Turkse bodem, waarbij honderden mensenlevens verloren gingen. Turkije had een regering met een minderheid in het parlement en politieke partijen die elkaar de tent uitvochten. In het Turks kennen we een toepasselijk gezegde ‘Çamur at izi kalsın’ (Gooi met modder, de vlek blijft wel achter) voor de tijd die we hebben achtergelaten.

Megawinst AKP
In Nederland haalde de AK-Partij 69.66% van de stemmen, in België 69,40%, in Oostenrijk 68,96% en in Frankrijk 58,36%. Een overweldigende meerderheid: veel meer dan de 49,99% die de AK-Partij van minister-president Ahmet Davutoğlu heeft opgehaald in Turkije. Alleen de bijna 1.000 stemgerechtigde Turken in Libanon overtroffen die percentages waar maar liefst 87,73% van hen op de AK-Partij stemde. Zelfs in de Turkse Republiek Noord-Cyprus (KKTC), waar de AK-Partij recentelijk ‘Het project van de eeuw’ heeft afgerond en het Turkse deel van het land in ieder geval de komende 30 jaar van drink- en irrigatiewater gaat voorzien, stemden niet zoveel mensen op de AK-Partij als in Nederland.

Hoe komt het dat Turkse Nederlanders zich aangetrokken voelen tot de AK-Partij en waarom klagen columnisten zo over burgers die gebruik maken van hun democratisch recht om te kiezen voor de AKP en Davutoğlu?

Diasporapolitiek van Ankara
Moslims in het algemeen en in het bijzonder Turkse Nederlanders worden sinds de jaren 2004, 2005, waarin respectievelijk de moord op Theo van Gogh plaatsvond en Geert Wilders zich afsplitste van de VVD en verder ging als Groep Wilders, gecriminaliseerd en gestigmatiseerd. Continue en onophoudelijk. Nu ben ik niet zo van de slachtofferrol, dus blijf ik er niet al te lang inzitten, maar discriminatie en uitsluiting in Nederland kun je niet los zien van de verkiezingswinst voor de AK-Partij in Nederland. De AK-Partij van Ahmet Davutoğlu die een pro-actief buitenlandbeleid voert en daarvoor zelfs een Ministerie heeft opgericht: het Ministerie van Gezinnen en Gemeenschappen in het Buitenland (YTB). Tegenstanders noemen de diasporapolitiek van Turkije ‘De lange arm van Ankara’, maar de meeste NederTurken laten weten blij te zijn met de pro-actieve houding van de Turkse regering naar haar onderdanen in het buitenland. Waarom je daar zo weinig over hoort, is omdat de meeste mainstream-media (geschreven en beeldmedia) in Nederland geen podium bieden aan opiniemakers die sympathie hebben voor de politiek van de AK-Partij of daar enigszins neutraal tegenover staan, maar juist oppositiegeluiden een podium geven om hun ideeën te verkondigen als mainstream gedachtegoed van NederTurken.

AKP betrouwbaarder
Discriminatie en uitsluiting in Nederland zijn niet de enige reden voor NederTurken om massaal op de AK-Partij te stemmen. Ze zien hoe Turkije zich heeft ontwikkeld in de jaren sinds de partij in 2002 aan de macht kwam (zie tabel Bruto Binnenlands Product [BBP] hieronder). Dat we ongeveer hetzelfde Bruto Binnenlands Product hebben als Nederland dat 4x minder inwoners heeft en dus de welvaart over vier keer zoveel mensen verdeeld moet worden in Turkije, is iets waar we niet op letten. De gedachte ‘Er is een stijgende lijn in de economie en zolang die lijn stijgend is, doet de regering het goed’ is voor veel Turken aanleiding om op de AK-partij te (blijven) stemmen. Waren er in 2002 18 miljoen mensen aan het werk in Turkije, nu zijn dat er bijna 28 miljoen. Zij zien dat de infrastructuur in Turkije er enorm op vooruit is gegaan en dat mobiliteit een ongekende vlucht heeft genomen. In iedere middelgrote tot grote stad in Turkije is een luchthaven gebouwd. Daarnaast hebben we de tien beloften van Davutoglu aan de kiezer. Ook het feit dat de AKP regering relatief meer verkiezingsbeloften is nagekomen dan andere partijen draagt eraan bij dat Turkse Nederlanders in AKP een betrouwbare partij zien.


source: tradingeconomics.com

Leningen voor leningen
Critici hebben echter wel een punt, wanneer ze stellen dat de groeiende welvaart in Turkije vooral gebaseerd is op leningen (aan de private sector), zoals we dat ook hebben gezien met de huizenmarktbubbel in Nederland. In Turkije zijn in korte tijd veel en makkelijk leningen verstrekt aan de private sector, met als gevolg dat de burger overal geld voor kon lenen. Een koophuis, een nieuwe auto, elektronica, witgoed… Turken in Nederland zien dat wanneer ze op vakantie zijn. Het is ook niet makkelijk nu de rollen omgedraaid zijn en wij verre van ons moederland dagelijks worden besmeurd in de media, terwijl je familie in ons ‘Cennet Vatan’ (Hemels thuisland) een luxeleventje leidt. Weliswaar vooral op geld dat je nog moet verdienen, maar een kniesoor die daarop let.

Al is het schijn en komt de kater van economische groei van geleend geld later, de kiezer ziet dat Turkije er op vooruit gaat.


source: tradingeconomics.com

Ook de inflatie is onder de AK-Partij regering teruggedrongen.

source: tradingeconomics.com

De goudreserves van Turkije zijn groter dan ooit.

source: tradingeconomics.com

De toerisme-industrie floreert.

source: tradingeconomics.com

Eén minuut op Davos
De kiezer ziet ook pro-actieve regeringsleiders die in het buitenland tienduizenden op de been kunnen brengen. En één die zich heeft vereeuwigd in Davos toen hij moderator David Ignatius, die hem wilde afkappen, zijn befaamde “One minute, you must” ten gehore bracht, opstond en wegliep van het gesprek met de Israëlische president Shimon Peres die verbouwereerd achterbleef, met de belofte niet weer terug te keren op Davos.

Voor veel Turken is die retoriek, dat beeld van een krachtige leider, genoeg reden om op de AKP te stemmen. Of en hoeveel handel Turkije nu drijft met Israël, doet er niet toe. In vergelijking met voorgaande regeringsleiders, en dit is algemene kennis onder Turks-Nederlandse kiezers, die in elkaar werden gerost in Oost-Europese casino’s en een door andere regeringsleiders compleet genegeerde leider op het bordes, zijn de AKP leiders assertiever. Presentatie is alles.

Achtergestelde dorpelingen uit Turkije?
En dan is er nog de niet geheel onware misvatting van de achtergestelde dorpelingen uit ruraal Turkije die naar Nederland zijn geëmigreerd om te werken en in het land van aankomst in het jaar van aankomst zouden zijn gebleven. Zihni Özdil betoogt in de Volkskrant dat “Nederland in naam van integratie verschillende nationalistische, fundamentalistische Turkse organisaties heeft gesubsidieerd” en dat de Turkse bevolking in Nederland volgens Zihni “Langzaamaan is geïndoctrineerd dat ze geen Nederlanders zijn”. Waar ik Zihni deels gelijk in geef, is de in mijn ogen pigmentgerelateerde pemperpolitiek van de PvdA die verantwoordelijk is geweest voor de niet helemaal succesvolle integratie van Turken in Nederland. Dat dat iets te maken zou hebben met de subsidiëring van verenigingen, betwijfel ik. Turken organiseren zich hoe dan ook. Of dat nou met of zonder subsidie is. Het is de PvdA geweest die decennialang naar Turken heeft gekeken als een soort stemvee, waar je eens in de paar jaar bij langs kunt gaan om stemmen op te halen, terwijl je eigenlijk hun belangen in het binnenland, noch in het buitenland behartigt. Het vertrek van Kamerleden Kuzu en Öztürk bij die partij is om die reden niet meer dan een natuurlijke ontwikkeling in het politieke discours van Nederland. Zihni’s neerbuigende en simplistische commentaar waarmee hij impliceert dat 70% van Turkse Nederlanders simpele gesegregeerde dorpelingen zijn die niets afweten van politiek is onderdeel van het probleem. Alleen maar minachting, zorgt voor verdere verwijdering en vervreemding van andersdenkenden. In onze rijke Turkse taal hebben we daar een mooi woord voor: ötekileştirmek.

PVV Nazisme
Als men zich echt zorgen maakt over de verdere verwijdering van de Turkse Nederlanders uit de Nederlandse samenleving, dan dient men iets te doen aan: A. De pemperpolitiek en stemvee-behandeling van allochtone Nederlandse kiezers; B. Niet zwijgen over het racisme en de moslimhaat van aan Nazisme grenzende ongrondwettelijke partijen als de PVV en C. Turkse Nederlanders accepteren zoals ze zijn en hen laten voelen dat zij ook Nederlander zijn.

Moslims minder waard dan christenen
Als je wil laten zien dat Turkse Nederlanders ook Nederlanders zijn, dan doe je dat dus NIÉT door kwalitatief onderzoek uit te laten voeren naar negatieve gedachten over joden onder 11% van geënquêteerde moslims, en negatieve gedachten over moslims onder 33% van christenen en joden compleet te negeren. Dan zeg je dus eigenlijk dat moslims in Nederland, en daar vallen dus ook een groot deel van de Turken onder, niet evenveel waarde hebben in dit land als christenen en joden. Of je nou voor of tegen de AK-partij bent, dit zijn de facts on the ground in Nederland en dat heeft invloed op het stemgedrag bij de Turkse parlementsverkiezingen. Ik ben niet verbaasd over deze uitkomst en zie de AKP met deze gang van zaken ook wel 80% van de Turks-Nederlandse stem binnenhalen, als men niet actief werk maakt van acceptatie van Turkse Nederlanders.

Bij wie voelt de kiezer zich het meeste thuis denk je? Een regering die vindt dat ze niet verantwoordelijk is voor structurele discriminatie op de arbeidsmarkt en die burgers met een andere afkomst en religie als tweederangs behandelt of een regering die ondanks de fysieke afstand, haar hand uitreikt naar Turken in het buitenland en zegt “Jullie horen bij ons. Hoe kunnen we jullie helpen?”.


Waardeer je ons vrijwilligerswerk? Steun ons dan met een kleine donatie en blijf deze website in de lucht houden.

Storten kan op rekeningnummer NL66INGB0006182388 ten name van Stichting DutchTurks