Home Nieuws Nederlandse media willen niet dat je ‘The Lobby’ ziet

Nederlandse media willen niet dat je ‘The Lobby’ ziet

DELEN

Het platform Electronic Intifada heeft haar hand weten te leggen op de volledige documentaire van Al Jazeera over de Israël-lobby in de VS die niet uitgezonden mocht worden na druk vanuit diezelfde machtige lobby. The Lobby US, een opvolger van The Lobby UK, gaat over de invloed van de Israël-lobby in de VS en hoe deze samenwerkt met de Israëlische regering om tegenstanders het zwijgen op te leggen en politici in te palmen. Nederlandse media negeerden eerder The Lobby UK, waarin te zien was hoe een Israëlische diplomaat plot om Britse parlementsleden naar beneden te halen vanwege hun pro-Palestina standpunt. De undercover-docu laat zien dat Israël met behulp van een netwerk van organisaties die opereren als vooruitgeschoven inlichtingendiensten buiten haar eigen staatsgrenzen burgers bespioneert, chanteert en onder druk zet om niet voor de rechten van Palestijnen op te komen en probeert invloed uit te oefenen op binnenlandse aangelegenheden in die landen.

PART I: The Covert War.

Israëlische dreiging met moordaanslagen

Voor de documentaire heeft de Britse jood ‘Tony’ zich weten te nestelen in pro-Israëlische lobbygroepen en denktanks. Daar ontdekt hij dat er een netwerk van organisaties opereert als een voorpost van de Israëlische Staat om Amerikaanse burgers die Palestijnse rechten ondersteunen te bespioneren, verstoren en saboteren. Vooral de BDS-beweging, die wil dat de Israëlische staat wordt geboycot tot Palestijnen gelijke rechten krijgen, lijkt één van de belangrijkste doelwitten van de Lobby. Israël ziet BDS, een vorm van geweldloos verzet tegen mensenrechtenschendingen, als een existentieel gevaar en heeft zelfs gedreigd met moordaanslagen op activisten die zich ervoor inzetten, volgens één van de initiatiefnemers Omar Barghouti.

Chantage

Uit de undercover documentaire komt naar voren dat er nauwelijks onderscheid is tussen organisaties die in de schaduw van de Israëlische staat opereren en de Israëlische staat zelf. Zo schrijft Julia Reifkind die door AIPAC is opgeleid, inlichtingenverslagen vanuit de Israëlische diplomatieke post in de VS over activisten die zich inzetten voor Palestijnse rechten en die via speciaal beveiligde ‘Cables’ (letterlijk kabels volgens Reifkind) naar Israël worden gestuurd. Tools die pro-Israëlische organisaties ter beschikking gesteld krijgen door Israël geven ze een technologische voorsprong waarmee communicatiekanalen 24/7 geautomatiseerd worden geanalyseerd. De verschillende lobbygroepen fungeren als vooruitgeschoven inlichtingenposten en schrijven dan ook regelmatig inlichtingenverslagen naar Israëlische ministeries. Studenten die zich inzetten voor gelijke rechten voor Palestijnen worden door diezelfde groepen gechanteerd, geshamed via anonieme websites zoals Canary Mission of weggezet als antisemiet. Zo werd professor Bill Mullen, die werkt aan de universiteit van Purdue, valselijk beschuldigd van seksueel grensoverschrijdend wangedrag op basis van gefabriceerde leugens. Het ging zelfs zo ver dat er hele websites speciaal voor dat doel werden opgezet. Zijn schuld: Mullen is een vooraanstaande activist voor BDS en moest koste wat kost kapotgemaakt worden. De lobby vindt het gedisciplineerd gebruik van terminologie ook belangrijk. Zo spreken ze niet van de BDS-beweging, maar van een haatbeweging en worden de woorden joods en Israëli bewust door elkaar heen gebruikt om de twee woorden met elkaar te vereenzelvigen, om de motieven van Israël-critici makkelijker onder antisemitisme te kunnen scharen.

Dubbelzinnigheid is een richtlijn

Deze tactiek weerspiegelt de woorden van de minister van ‘Strategische Zaken’ Sima Vaknin-Gil dat dubbelzinnigheid en vaagheid onderdeel is van de richtlijnen van haar ministerie, dat haar anti-BDS strategie baseert op vier poten. De eerste poot karakteriseert Vaknin-Gil als dat van de inlichtingen, data en informatie. Vaknin-Gil zegt daarover dat ze alles op de wereld in kaart hebben gebracht. Niet alleen op campussen, maar ook intersectioneel, bij vakbonden, kerken. Ze refereert aan deze poot als de Civiele Inlichtingen Eenheid die verzamelt, analyseert en handelt tegenover activisten van de BDS-beweging en zegt daarvoor de beste technische inlichtingensystemen te gebruiken.

PART II: Managing Elites

Politici te koop (gebruikt/z.g.a.n.)

Naast het aanvallen van BDS-activisten toont de documentaire ook dat de Israël-lobby politici opkoopt met verzamelde giften door “ad-hoc groepen van donateurs” en met snoepreisjes naar Israël. Zo probeert de lobby in elk district een politieke vertegenwoordiger te hebben die ze op kunnen bellen om druk mee te kunnen zetten op andere politici wanneer dat nodig blijkt. De ‘giften’ die men doet aan deze politici variëren van tienduizenden dollars tot een kwart miljoen, afhankelijk van de politieke invloed die je wilt aankopen. Één van de doelstellingen van politieke steun is om kritiek op Israël te kunnen criminaliseren. Daarvoor zetten lobbygroepen zich in om de werkdefinitie van antisemitisme in wetgeving en richtlijnen te verankeren. Het doel daarvan is om mensen die daarna kritiek op Israël leveren, weg te kunnen zetten als antisemitisch. In Nederland zien we dat de Israël-lobby zich actief inspant om voor elkaar te krijgen dat men de IHRA-definitie van antisemitisme door bijvoorbeeld gemeenteraden loodst. Amsterdamse politici vielen er met open ogen in en accepteerden in het Joods Akkoord de IHRA-definitie van antisemitisme, waardoor kritiek op de staat Israël door hen gelijkgesteld wordt aan antisemitische uitlatingen. Het criminaliseren van kritiek op Israël, betekent in feite dat je geen gelijke rechten meer kunt bepleiten voor de Palestijnen en dat activisten gemuilkorfd worden.

PART III: The Witch Hunt

Psychologische oorlogsvoering

Organisaties zoals Israel on Campus Coalition werken samen met Israël en gebruiken oorlogstactieken & psychologische oorlogsvoering om mensen die opkomen voor de Palestijnen uit te schakelen met offensieve informatieoperaties. Door bijvoorbeeld websites op te zetten en gerichte Facebookadvertenties in te zetten waarmee de activisten persoonlijk tot doelwit worden gemaakt. Activisten stoppen er dan volledig mee of stoppen tijd in het onderzoeken van wat er gaande is. Volgens Jacob Baime van Israel on Campus Coalition is er in beide gevallen winst behaald, omdat volgens hem “Tijd die gestopt wordt in het uitzoeken van wat er gaande is, tijd is die men niet kan spenderen aan het aanvallen van Israël“. Hij noemt het psychologische oorlogvoering. Israel on Campus on Coalition zou twee miljoen dollar ter beschikking hebben alleen al voor het onderzoeken van mogelijke smaadcampagnes. Volgens Baime beschouwt zowel Israël als de Israël-lobby Europa als verloren voor de Israëlische zaak. Om die reden zou de lobby zich nu vooral richten op de VS.

De Israël-lobby onderhoudt ook goede relaties met journalisten, claimt ‘eigen mensen’ bij de grote Amerikaanse kranten te hebben en probeert ook op die manier het narratief in eigen hand te houden. Veel van de westerse journalisten die op volledig betaalde propagandareizen naar Israël gaan, worden gefêteerd met luxe uitstapjes, een helikopter-rondvlucht, dure etentjes en ontmoetingen met bekende en invloedrijke Israëli’s. Ook Nederlandse journalisten gaan jaarlijks mee op reis met de zionistische lobbygroep CIDI. Van hen wordt verwacht dat ze naar aanleiding van die reis tenminste één mediaproductie maken.

Zwarte gemeenschap

Een andere groep die de Israël-lobby in de VS op de korrel neemt is de zwarte gemeenschap, die zich steeds vaker identificeren met de door Israël onderdrukte Palestijnen. Zo zegt de Israëlische consul-generaal in de documentaire dat Israël’s grootste probleem met de jonge generatie van de zwarte gemeenschap is, dat van de intersectionele zwarte jongeren van Black Lives Matter. De lobby probeert actief eigen zwarte gemeenschapsleiders naar voren te schuiven die pro-Israël zijn en doet dit met behulp van volledig betaalde reizen naar AIPAC-conferenties en naar Israël, maar ook door bijvoorbeeld persoonlijke vriendschappen te sluiten. Zo pocht de Israëlische consul in San Francisco over het feit dat het zijn persoonlijke vriendschap met de speechschrijver van Martin Luther King was, die ervoor zorgde dat hij maar liefst drie opiniestukken in de Huffington Post schreef over hoe het nalatenschap van MLK de zwarte gemeenschap zou moeten nopen tot het steunen van Israël.

PART IV: Marketing Occupation

FDD eigenlijk Israëlische denktank

De denktank Foundation for Defense of Democracies, dat door Engelstalige media vaak wordt aangehaald als academisch en gedegen, wordt in de serie ontmaskerd als een denktank die fungeert als een agentschap van de Israëlische regering. FDD speelt een belangrijke rol voor Israël in Engelstalige media. Politicoloog John Mearsheimer gespecialiseerd in internationale betrekkingen zegt dat de Foundation for Defense of Democracies eigenlijk een Foundation for Defense of Israel is. “Als je alle lagen van de ui pelt, kom je in de kern uit bij een organisatie die zich toelegt op het verdedigen van Israël,” aldus Mearsheimer. Mearsheimer zegt dat FDD mensen probeert wijs te maken dat Israël een liberale westerse democratie is in een zee van terreur. Haar andere doel is om mensen te intimideren en te belasteren. De Senior VP van FDD, Jonathan Schanzer, wordt vaak uitgenodigd door politici om uitleg te geven over ‘terrorisme’. Daar schaart Schanzer ook activisten onder die Israël willen boycotten. Schanzer is echter niet te spreken over het feit dat beschuldigingen van ‘antisemitisme’ niet meer het gewenste effect sorteren.

The Lobby in Groot-Brittannië

The Lobby in Groot-Brittannië, de voorloper van The Lobby US, onthulde eerder onder andere hoe een official van de Israëlische ambassade is betrapt op camera terwijl hij met een ambtenaar bespreekt om pro-Palestijnse parlementsleden (MP) neer te halen, waaronder de vice-minister van Buitenlandse Zaken Sir Alan Duncan. Zowel Amerikaanse senatoren die in de zak zitten van de Israël-lobby, als de lobbygroepen die Qatar onder druk hebben gezet om Al Jazeera de uitzending te laten tegenhouden, konden het uitlekken van de documentaire niet tegenhouden.

Nederlandse media negeerden de onthullingen van The Lobby UK en hebben dat tot dusver ook gedaan bij The Lobby US. Bekijk daarom de volledige vier afleveringen van de documentaire en deel dit artikel met zoveel mogelijk mensen.