Home Opinie Je steunt toch ook geen militaire coup in Nederland?

Je steunt toch ook geen militaire coup in Nederland?

Eeuwig nagedacht; wel of niet doen? Woorden richten aan hen die zich aangesproken voelen in de Turks-Nederlandse gemeenschap of niet? Op dit moment is alles al zo kwetsbaar en ontvlambaar, zou het averechts uitpakken en de spanningen verder laten oplopen? Papa vertelde vandaag al aan de telefoon dat het misschien beter is om stil te zijn. Maar hoe kan ik stil zijn als buiten de hel los breekt? Wat als mijn woorden toch die ene persoon bereiken en helpen om hem of haar rustiger te krijgen?

Want terwijl ik eeuwig nadenk of ik nu wel of niet iets ga doen, doen mensen dat buiten niet. De polarisering in de Turks-Nederlandse gemeenschap zelf én de hetze tegen Turkse-Nederlanders neemt ongekende vormen aan. Iedereen heeft een mening en staat klaar om zijn gal te spuwen over elkaar. Het stille middenveld wordt aan weerszijden uit elkaar getrokken terwijl maar weinigen begrijpen wat er nu echt aan de hand is.

STOP INTIMIDATIE
Allereerst de polarisatie in de Turks-Nederlandse gemeenschap zelf. Even serieus. Zelfs de soldaten die onderdeel van de mislukte couppoging waren, wisten zelf niet wat ze deden toen ze bruggen afsloten. Hoe in godsnaam moet iemand die mogelijk met Gülen sympathiseert in Nederland wél weten dat er een couppoging zou komen, laat staan wie er achter zit? Er moet nog diepgaand onderzoek komen. Ik snap de woede en schok van afgelopen vrijdag als geen ander. Nog maar een paar dagen geleden stonden we oog in oog met de mogelijkheid dat Turkije niet meer het land zou zijn dat we kennen. Dat we onze familie misschien niet meer zouden zien. Dat het land geregeerd zou worden door het leger en dat het land 30 jaar terug geslingerd zou worden in de tijd. Dat morgen nooit meer zou zijn als vandaag en dat de toekomst in het ongewisse zou blijven. Ik snap de pijn die op komt borrelen bij het zien van filmpjes waarin een politieagent zich ontfermt over een soldaat en hem vraagt of het goed gaat met hem terwijl hij hem met zijn lichaam beschermt. Ik snap de wanhoop die naar boven komt drijven wanneer je ziet dat een verwarde en half gelynchte soldaat omstanders vraagt om te stoppen met het maken van videobeelden omdat hij niet wilt dat zijn moeder het ziet. Ik snap het verdriet. Maar denk alsjeblieft even na; rechtvaardigt jouw verdriet, pijn en wanhoop dat je een ander verdriet, pijn en wanhoop aan doet? Rechtvaardigt jouw woede dat een ander niet naar buiten durft omdat hij een andere mening heeft? Rechtvaardigt jouw schok dat je gaat relschoppen en stenen naar gebouwen in Nederland gooit? Rechtvaardigt jouw emotie dat een gemeenschap van 450.000 mensen met de nek aangekeken wordt in Nederland omdat jij jouw woede niet kon beheersen? Ik snap de emoties, maar stop alsjeblieft met intimideren en bedreigen. Het maakt het probleem er alleen maar groter mee.

VERHEERLIJKING VAN COUP
En dan de drang van bepaalde media om de couppoging in Turkije bijna te verheerlijken. Mijn vraag aan de journalisten en redacteuren die zich vol overgave verlekkeren aan de poging om de democratie te vermoorden; denk je hetzelfde over Nederland? Even GECHARGEERD. Stel dat er iemand aan de macht komt in Nederland middels democratische verkiezingen en dat bepaalde mensen/groepen een staatsgreep pogen te plegen. Stel dat die iemand (ter illustratie) über antidemocratisch is en continue hervormingen doorvoert die jou niet aanstaan. Kies je ervoor om de couppoging te steunen om die democratisch gekozen leider met antidemocratische ideeën op een antidemocratische wijze omver te werpen en daarmee geen haar beter te zijn dan de persoon waar je tegen ageert? Of kies je ervoor om middels democratische verkiezingen een nieuwe leider/nieuw beleid af te dwingen? Even voor de volledigheid en om te voorkomen dat ik in allerlei hokjes wordt geduwd waar ik niet in pas: ik heb geen enkele (politieke) voorkeur in Turkije, dus ook Gülen valt ver buiten de boot. Tegelijkertijd zijn mijn principes niet afhankelijk van het land waar de discussie over gaat, maar van mijn karakter en dat karakter bepaalt dat een couppoging niet gerechtvaardigd kan worden. Problemen los je niet op met geweld en dwang. Punt.

TURKSE VOLK HEEFT GESPROKEN
Het Turkse volk heeft zich ondubbelzinnig uitgesproken. Alle oppositiepartijen hebben zich achter de democratie geschaard en de mislukte couppoging veroordeeld. Weten wij in het Westen beter wat goed is voor de Turkse bevolking dan die bevolking zelf? Getuigt dat niet van een vorm van arrogantie? Misken je de kennis van een ander volk niet door je eigen kennis (3000 kilometer verderop opgebouwd) hoger in te schatten? Voor erkenning is het nodig om een probleem eerst te herkennen. Herken en erken dat de drang om een couppoging te verheerlijken niet past bij de democratische waarden die we in Nederland met elkaar delen.