Home Opinie Ik maak me zorgen om Nederland

Ik maak me zorgen om Nederland

Laten we eerlijk zijn, soms drammen we in discussies als Turkse Nederlanders ook wel door, zelfs tot op het vervelende af, en ik merk dat ik er zelf ook weleens aan mee doe. Maar het felle, drammerige eist ook zijn tol en kan contraproductief werken, doordat we gewone Nederlanders van ons vervreemden en ze niet bepaald warmlopen om achter ons en achter de grondwet van het Koninkrijk der Nederlanden te staan. Maar hoe leggen we ze dan uit wat wij ervaren? En dat we een gevaarlijke weg ingeslagen zijn met het salonfähig maken van fascisme?

Ik merk aan mijn energieniveau en tolerantiepeil van de afgelopen tijd, dat ik weinig zin meer heb om het gesprek aan te gaan met mensen, om aan mensen duidelijk proberen te maken dat de islamitische gemeenschap en etnische minderheden in Nederland, waaronder dus ook Turkse Nederlanders, achtergesteld, gestigmatiseerd en uitgesloten worden. Niet alleen met betrekking tot topfuncties binnen het Nederlandse bedrijfsleven, maar ook binnen de media en de politiek zijn wij Turkse Nederlanders zwaar ondervertegenwoordigd. Wat ik merk, is dat wanneer je deze zaken probeert uit te leggen, je wordt beticht van het aanvallen van de Nederlandse identiteit en Nederland en dat je onderdeel bent van een onzichtbare vijfde colonne die de Nederlandse identiteit probeert weg te vagen.

Probeer aan die mensen maar eens uit te leggen, dat de Nederlandse identiteit nooit een statische is geweest, maar altijd in beweging is. Evenals de Turkse en de Marokkaanse identiteiten dat zijn. Cultuur is dynamisch en veranderlijk. De pepernoten die vijftig jaar geleden werden gebakken, hebben nu totaal andere ingrediënten. Wat ik ook merk, is dat mensen rondlopen met een afgestompt, dof en onbestemd gevoel. Mensen die op zoek zijn naar positiviteit en iets waar ze energie en hoop uit kunnen halen. Sommigen laten het voor wat het is en zoeken afleiding in andere zaken, maar dat is geen oplossing. Wat dat wel is, kan ik je niet vertellen. Wel met welk gevoel ikzelf en velen waar ik mee spreek, mee zitten.

Wat men mist, zijn volgens mij niet de Nederlanders die afstand nemen van het fascisme dat inmiddels tot in de publieke omroepen en ons onderwijs is binnengedrongen, maar simpelweg begrip voor onze oprechte zorgen voor de toekomst van al onze kinderen in Nederland. Voor mensen die zich zorgen maken om het feit dat een deel van de Nederlandse publieke opinie aan het afglijden is richting fascistische ideologieën.

Ik maak mij zorgen om het feit dat een man, die door onbekenden vanuit het buitenland wordt gesponsord en oproept tot het “Indien nodig deporteren van miljoenen moslims uit Europa” en “Voor minder Marokkanen gaat zorgen”, overal salonfähig wordt gemaakt en van publiek geld wordt beveiligd terwijl hij vrij rondloopt. Ik maak mij zorgen om het feit dat ik niets anders kan doen dan toekijken hoe het Nederland van weleer, afglijdt naar een land waarin aangemoedigd wordt om moslims te beledigen, beschimpen en uit te sluiten. Ik maak mij zorgen om het feit dat ik geen idee heb of er voor moslims over tien jaar nog wel plek is in Nederland. Of wij over tien jaar onze grondwettelijke vrijheden nog zullen hebben. Ik maak mij zorgen over het feit dat kinderen die bij de oprichting van de PVV in groep vijf van de lagere school zaten, al tien jaar lang worden gehersenspoeld om moslims te haten en nu stemrecht hebben. Ik kan het niet mooier maken dan het is. Ik maak me oprecht zorgen om Nederland en vraag me af of ik en mijn familie hier nog een toekomst heb.