Home Opinie I want my players to be horny on the field

I want my players to be horny on the field

Begin 2016 sprak Louis van Gaal een van zijn de legendarische zinnen uit: ‘I want my players to be horny on the field’. Louis van Gaal behoort tot de beste peoplemanagers ter wereld, omdat hij weet hoe je spelers moet motiveren. Hij daagt ze uit, confronteert ze en lokt ze uit de tent met als doel ze beter te laten presteren dan dat ze zelf denken te kunnen. We hebben naast intrinsieke ook extrinsieke drijfveren nodig om onze capaciteiten te verleggen. Stel je het effect voor als een docent, coach of trainer je continue bevestigt door uit te spreken dat je goed genoeg bent, zoals je bent. Vergelijk dat met een coach die provoceert door te roepen dat je niet deugt en niets kan. Als je over de juiste mindset beschikt werkt een dergelijke provocatie als een rode lap op een stier. Bij een mens met de juiste normen kan een provocatie leiden tot een positieve manier van grensverlegging buiten het natuurlijke kunnen. Uiteraard verschilt de intentie van ‘provocateur’ Louis van Gaal met de bedoelingen van provocateur Wilders. Toch geloof ik dat beide provocaties kunnen leiden tot zelfverbetering.

Elk nadeel heb zijn voordeel
Johan Cruijff

“Wij zijn superieur en zij zijn minderwaardig”

Vanuit dit perspectief zie ik de aanwezigheid van Wilders en de verrechtsing in de politiek als een kans voor de nieuwe Nederlanders. Daarentegen is de verharding van Nederland een bedreiging voor iedereen die is geïnfecteerd met het racismevirus. De provocaties tegenover migrantenkinderen en moslims werken als opium voor de zelfvoldane racist die een bevestiging krijgt van zijn gedachtenset. De harde taal over de islam en migranten impliceert bijvoorbeeld dat moslims en migranten niet deugen, terwijl ministers expliciet betogen dat ‘onze’ cultuur superieur is aan dat van de rest. De subliminale eindsuggestie is simpel: “Wij zijn superieur en zij zijn minderwaardig”. Ondanks dat de consument van dit geluid bijvoorbeeld in een sociaaleconomische achterstandspositie verkeert, heeft deze bevestiging een verlammende werking op het vermogen om kritisch te kijken naar de eigen maatschappelijke positie. In Amsterdam noemen we dit fenomeen: “genaaid worden waar je bij staat”.

Op handen zijnde welvaartsdaling

De Britse bank HSBC heeft in 2012 een rapport uitgebracht met de titel “The World in 2050”. Dit rapport voorziet dat Nederland in 2050 negen treden daalt op de lijst met grootste economieën ter wereld. Ook de accountants van PWC beschrijven een vergelijkbaar effect in de publicatie “The World in 2050: Will the shift in global economic power continue?”. De potentiële financiële misère van de gemiddelde burger in Nederland, die voortvloeit uit achterblijvende groei van de Nederlandse economie ten opzichte van de rest van de wereld, is kennelijk van ondergeschikt belang ten opzichte van zijn eigen zelfbeeld. Complimenteuze uitspraken van ‘wijze heren en dames in de politiek’ over het Nederlands zelfbeeld verzachten blijkbaar de pijn van een op handen zijnde relatieve welvaartsdaling.

Emancipatie migrantenkinderen

Aan de andere kant van het spectrum zien we een andere ontwikkeling. Door de verharding van het maatschappelijk debat ten nadele van minderheden voelt dezelfde groep mensen een drang om te excelleren. Veel migrantenkinderen zijn bezig met een inhaalslag in de maatschappij. Het ontstaan van DENK is een voorbeeld van de dynamiek die hieraan ten grondslag ligt. Enerzijds verlamd rechts de eigen achterban met superioriteitsretoriek ten nadele van minderheden en anderzijds zien we dat linkse partijen migrantenkinderen als gebruiksvoorwerp inzetten in de strijd voor de stemmen. De houding van rechts én links heeft ertoe geleid dat Kuzu en Ӧztürk het heft in eigen handen hebben genomen. Het is een stuk etnisch leiderschap waar links en rechts geen inhoudelijk weerwoord op hebben. Het ontstaan van DENK is bij uitstek het voorbeeld van de emancipatie van migrantenkinderen in Nederland. Daarnaast legt deze ontwikkeling de onkunde en knulligheid van de traditionele politieke partijen bloot.

Inhumane vluchtelingendeal

De provocaties vanuit rechts is voor veel migrantenkinderen een vanzelfsprekendheid geworden. De boodschap van deze provocaties zijn duidelijk, constant en voorspelbaar, maar de achterbaksheid en hypocrisie van linkse partijen, zoals bijvoorbeeld dat van de PvdA, is stuitend. De “sociaaldemocratische” partij is gekaapt door identiteitsloze opportunisten en crypto-racisten. Deze piraten vinden een allochtoon alleen schattig als het niet assertief is en als het stemmen oplevert. De partijtop van de PvdA vindt de kleurling goed genoeg, zolang het niet meer wilt dan een riant salaris om als stemvee óf als spreekpop te dienen. Waar nodig dirigeert de partijtop het orkest van hatend Nederland, maar als er reden is om iets of iemand zielig te vinden staat de partijleider vooraan met een emotioneel betoog om in te spelen op sentimenten. Uiteindelijk heeft dit slinks gekonkel geleidt tot het tekenen van een inhumane afspraak in Europese context, die uitgerekend bedacht is door de baas van de PvdA!

Intellectuele groei migrantenkinderen

De dynamiek, waarbij rechts provoceert en (s)links met een placebomiddel zalft, biedt kansen en vooruitzichten voor nieuwe Nederlanders. Als rechts blijft uitdagen en links blijft meanderen zullen migrantenkinderen genoodzaakt zijn te segregeren in een nieuwe zuil. Deze zuil kan een vruchtbare voedingsbodem zijn voor het ontstaan van nieuwe media, dogma’s, inzichten en een verbeterd zelfbeeld met dito identiteit. Met de juiste (kritische en positieve) mindset kunnen migrantenkinderen inzetten op intellectuele groei door bijvoorbeeld na te denken over de maatschappij, religie, zichzelf en over de wereld. Het zou mooi zijn als uitgerekend de nieuwe Nederlanders dit land kunnen behoeden voor de economische en morele zelfdestructie.