Home Opinie Holocaustontkenningontkenning

Holocaustontkenningontkenning

Het Meldpunt Discriminatie Internet zegt een probleem te hebben met een passage uit een artikel dat eerder op deze website is verschenen. Het gaat om het artikel Het vernietigingskamp Gaza.

Het gaat om deze uiting, waarin de holocaust wordt ontkend“, schrijft Andra van L. van het MDI.

“Dit is hoe een vernietigingskamp eruit ziet. Niet de holocaustkitsch van Hollywood, niet de verzonnen herinneringen, nee, dit is de realiteit van de vernietiging van een volk. We staan erbij en kijken ernaar. Laten we het beestje eindelijk eens bij de naam noemen: Gaza is een vernietigingskamp.”

De context moge duidelijk zijn: het was een jaar na de barbaarse aanval op de Gazastrook, waar vernietiging van burgers en infrastructuur het hoofddoel vormden van het Israëlische leger. Sindsdien is de situatie ook niet verbeterd. Zo’n honderdduizend Palestijnen zien de winter tegemoet met slechts tenten of wat plastic om zich te beschermen tegen de bittere kou en de regen. Mijn stelling dat de Gazastrook een vernietigingskamp is blijft dan ook overeind staan. Dat vernietigingskampen er in talloze variaties zijn hoef ik hier hopelijk niet uit te leggen.

In de gewraakte passage staat helemaal niets over holocaustontkenning. Er staat dat er ook holocaustkitsch is, dat er ook een bibliotheek aan verzonnen verhalen is, kortom, het is een verwijzing naar wat de historicus Norman Finkelstein de Holocaustindustrie noemde.

Ik verwijs met deze passage naar het feit dat zelfs de grootste onzin over de holocaust vaak als zoete koek wordt geslikt, terwijl het onmenselijke lijden van de Palestijnen wordt genegeerd waar het kan en gebagatelliseerd wanneer ontkennen niet langer mogelijk is.

Om het MDI tegemoet te komen heb ik de moeite genomen de passage te illustreren met praktijksituaties. Eerst enkele voorbeelden – uit vele! – van verzonnen herinneringen aan de holocaust, al dan niet met een commercieel motief.

Martin Gray
Gray schreef de bestseller Uit naam van al de mijnen. Dit boek werd in 1983 ook nog eens verfilmd, hoewel de holocausthistorica Gitta Sereny al in 1979 had aangetoond dat het boek een vervalsing was. Gray was nooit in Treblinka geweest.

Binjamin Wilkomirski (pseudoniem van de Zwitser Bruno Dössekker)
Wilkomirski publiceerde zijn “memoires” in 1995 als Bruchstücke. Aus einer Kindheit 1939–1948. Hier zouden we te maken hebben met een “ingebeelde zieke” bleek later, iemand die zichzelf ervan heeft overtuigd dat hij een holocaustoverlevende is. Enkele jaren later werd het verhaal van Wilkomirski overtuigend onderuitgehaald, onder andere door de Zwitserse historicus Stefan Maechler, die erop wees dat het gebruik van de eerste persoon in dit geval het verschil uitmaakte tussen een meesterwerk en kitsch. Het werd helemaal bizar toen Wilkomirski enkele jaren later toch nog een prijs ontving wegens zijn rol in het scheppen van meer begrip voor de holocaust!

Misha Defonseca (eigenlijk de Belgische Monique de Wael)
Haar A Mémoire of the Holocaust Years uit 1997 werd voorgesteld als een authentiek autobiografisch verhaal. Ook dit boek werd een bestseller, hoewel er al voor de publicatie twijfels waren gerezen over het waarheidsgehalte. Vorig jaar werd De Wael veroordeeld tot het terugbetalen van maar liefst 22,5 miljoen dollar. Dat geeft wel aan welke enorme bedragen er gemoeid zijn met deze industrie.

Herman Rosenblat
De gretigheid waarmee de uitgevers zich op holocaustliteratuur storten blijkt ook weer uit Angels at the Fence. Rosenblat had een verleden in concentratiekamp Buchenwald bij elkaar verzonnen. Ook hier waren er onder de experts direct twijfels. Maar het boek was nog niet uit of de filmrechten werden voor 25 miljoen dollar aangekocht.

De filmindustrie

Hollywoodfilms over de holocaust lijken bijna standaard een Oscar op te leveren. Vooral wanneer de gruwelijkheid wordt gecombineerd met een vorm van romantiek die in de realiteit ver te zoeken was. Alleen al het feit dat de hoofdrolspelers westerse, blanke mannen en vrouwen zijn om identificatie met de slachtoffers te vergemakkelijken geeft aan dat emotie en identificatie belangrijker worden gevonden dan een historisch correcte weergave.

De Poolse cineaste Agnieszka Holland die met In Darkness een zeer realistische film maakte, legt goed uit waarom ze zo’n moeite heeft met de bekende kaskrakers:

“I hated Life is Beautiful [Roberto Benigni’s 1999 Oscar winner] for this reason. The philosophy of that was so offending to the people that went through this because it says if you love your child, you will save it. And what was worst about the Holocaust is that you could love your child, and still you could not save it… It wasn’t that the right people were rewarded and the wrong people were punished, and this absurd, irrational meaninglessness is something which is crucial, I think, to this experience. If you try to embellish it and make it sentimental, you just lie.”

De ontkenners

Wanneer twijfel over de officiële lezing meteen bestempeld wordt als ontkenning – iets waar ik het niet mee eens ben – dan moeten die aanklagers wel consequent zijn. Wanneer de minister-president van Israël nota bene met het verhaal komt dat de Palestijnen de grote boosdoeners zijn achter de holocaust, dan verwacht je toch meer dan alleen wat tegenwerpingen van historici. Dan verwacht je dat die man net zo wordt aangepakt als bekende revisionisten als Robert Faurisson, Ernst Zündel of David Irving. Maar dat gebeurt natuurlijk niet. Cecilie Surasky reageerde zo:

“Netanyahu is using my family’s nightmare, many Jewish families’ nightmare, for his own expansionist political ends. Effectively, this is incitement for a deeply hurt people to go out and kill Palestinians. If we learned anything from the Holocaust, it was that we must never ever remain silent while a government incites hatred against an entire people.”

En wat te denken van de uitspraak van de Amerikaanse politicus en Israël-vriend Mike Huckabee?

“This president’s foreign policy is the most feckless in American history. It is so naive that he would trust the Iranians. By doing so, he will take the Israelis and march them to the door of the oven.”

Geen enkele historicus durft te beweren dat joden in de Tweede Wereldoorlog op een soort lopende band de ovens ingereden werden. Ook dit is een beeld dat niet alleen verwerpelijk is vanwege de geschiedvervalsing, maar ook omdat het bedoeld is om een volk – in dit geval het Iraanse volk – te demoniseren.

Indirecte ontkenning zou je zelfs kunnen zien bij de malversaties met betrekking tot de zogenoemde Maror-gelden (NRC: Felle strijd om gelden Holocaust-slachtoffers). Wederom gaat het om enorme bedragen – meer dan 350 miljoen euro – en je kunt je moeilijk aan de gedachte onttrekken dat het belang van de slachtoffers hier niet altijd op de eerste plaats komt.

Toen en nu

Met zeven miljard mensen op aarde is er altijd wel iemand te vinden die iets ontkent wat andere mensen als een heilige waarheid zien. Het zij zo. Er zijn gelovers in een platte aarde, in marsmannetjes, in elf dimensies, in goden en in allerlei gebeurtenissen uit heden, verleden en toekomst. Er zijn ook mensen die al die zaken ontkennen. Daar kun je boos over worden, of je schouders over ophalen, of je kunt in gesprek gaan, maar proberen mensen onder bedreiging van hun ideeën te ontdoen is, zoals de geschiedenis keer op keer heeft laten zien, een strategie die tot meer ellende leidt dan een ontkenning ooit zou kunnen bewerkstelligen.

De ontkenning waarop het MDI zich zou moeten richten is de ontkenning die daadwerkelijk een direct verband heeft met het lijden van een volk, de ontkenning dus van de actualiteit. De behandeling in de pers van de Palestijnse politica Haneen Zoabi – deels demoniseren, deels doodzwijgen – vanwege haar toespraken in Nederland deze week zouden het MDI handenvol werk moeten bezorgen indien de organisatie haar eigen standpunten serieus zou nemen. Zowel de media (Metro: Jodenhaatster spreekt bij herdenking Kristallnacht) , als de ongecontroleerde horde op de social media laten zien dat er wel belangrijker zaken voor mevrouw Van Laren zijn om zich druk over te maken dan een slecht begrepen passage over de grootste onrechtvaardigheid in de moderne geschiedenis.



 

Waardeer je ons vrijwilligerswerk? Steun ons dan met een kleine donatie en blijf deze website in de lucht houden. Storten kan op rekeningnummer NL66INGB0006182388 ten name van Stichting DutchTurks