Home Opinie Geen excuus voor Parijs

Geen excuus voor Parijs

Terwijl de eerste berichten over de aanslagenreeks in Parijs me bereikten, voelde ik me verdrietig over de  onschuldige mensenlevens die hierbij verloren zijn gegaan, maar ook de onrust voor de gevolgen hiervan voor moslims in Europa. De eerste gedachte die bij me opkwam was ‘Laat het geen mensen zijn die zich uitgeven voor moslims, want dat zal een onvermijdelijk neveneffect hebben op moslims wereldwijd’. De poppenspelers die garen spinnen bij geweld van mensen die zich uitgeven voor moslims tegen de “vrije westerse waarden” zoals dat heet, dringen zich vaak in colonnes op aan ons.

Ik weet dat ik het moet vermijden, maar kan het niet laten om Twitter te bekijken om te zien hoe andere mensen reageren op de aanslagenreeks. “Het is de schuld van de islam. We moeten islam verbannen. We moeten moslims wegsturen, niet meer binnenlaten. Het is nu totale oorlog tegen de islam,” en reacties van die strekking. Gematigdere geluiden op het islamofobe spectrum spraken van “Het is niet genoeg voor moslims om zich uit te spreken hiertegen. Ze moeten de islam zelf opschonen“. De klok tikt 3:00 uur aan terwijl ik met verbijstering en een knoop in mijn maag de reacties zit te lezen.

Wat scheelt er aan mensen dat ze menen “de moslim” aan te moeten spreken op terreur dat in zijn naam neerdaalt op onschuldigen in Parijs? Er is inderdaad een gevaar van mensen die zich uitgeven voor moslim terwijl ze deze wandaden plegen, maar raakt dat gevaar niet ons allen? In Beiroet, in Gaza, in Ankara, in Madrid en in Londen? Raakt dat gevaar niet aan de wortel van een ieders wens om veilig en geborgen te zijn, lief te hebben, gewaardeerd te worden en te zijn, gewoon te zijn?

In hoeverre verschilt een Palestijnse baby in Gaza die onder het puin bedolven wordt van zijn eigen huis, zonder zijn eerste schreden te hebben gezet, van een Fransman die naar een concert in Parijs gaat en daar wordt doodgeschoten door een ISIS terrorist? Of de onschuldigen in Beiroet en Ankara? In hun diepste vezel van het wezen, het zijn, verschillen ze niet van elkaar. Ze zijn allemaal slachtoffer van terreur. Terreur die ons nietsontziend en allesvernietigend uit elkaar wenst te drijven. Ongeacht je religie of levensovertuiging zouden we ons allemaal in moeten zetten voor de notie dat we onderdeel zijn van een collectief bewustzijn waar we onze existentiële bloei op kunnen richten. We dienen ons vast te klampen aan elkaar en ons te richten op het vernietigen van alle vormen van terreur. Terreur dienen we de oorlog te verklaren, door samen op te trekken. Niet door ons uit elkaar te laten rijten.

Er is niets makkelijker dan de terreuraanslagen te wijten aan “de islam“. De uitdaging ligt in de verandering die we teweeg zouden moeten brengen om het systeem te veranderen dat de onwetendheid in de islamitische wereld ten behoeve van neokoloniale overheersing in stand houdt.

Men dient niet te spreken van een gematigde islam of een gewelddadige islam. Of van “Islamitische aanslagen” zoals de rioolkrant Telegraaf dat doet, terwijl het zich vrijwaart door een anonieme bron te quoten. Er is slechts één islam: dat van de 1.6 miljard moslims en dat van Mohammed en Ayse die hun opleiding volgen, keuvelen over voetbal, zich zorgen maken over de groeiende verdeeldheid, een gebedshuis bezoeken en hun God aanroepen om de wereld een stuk mooier te wensen dan het nu is.

Er is geen excuus voor Parijs. Verontschuldig je niet.



Waardeer je ons vrijwilligerswerk? Steun ons dan met een kleine donatie en blijf deze website in de lucht houden. Storten kan op rekeningnummer NL66INGB0006182388 ten name van Stichting DutchTurks