Home Opinie Over waarom ik niet VOOR of TEGEN het referendum in Turkije stemde,...

Over waarom ik niet VOOR of TEGEN het referendum in Turkije stemde, en hoe heel Nederland Turkije-kenner is geworden

DELEN

Democratie en de vrijheid van meningsuiting, hoe abject of onze eigen grondwet ondermijnend we die mening ook vinden, houden we graag hoog in het vaandel. Een PVV’er noemen we geen fascist en racist, maar een bezorgde burger die we graag willen knuffelen. Ook zij hebben recht op hun mening in dit land. Ook de Marokkaan is inmiddels oud nieuws, ‘die blijken toch beter geïntegreerd dan die Turkse Nederlanders’ is wat we opiniemakers en politici her en der horen roepen, om hun Turkenhaat (angst) te legitimeren.

Het narratief van de Turkije-kenners en integratie-experts

De Turk, en met name de ErdoTurk, die moeten we aanpakken. Dat volk wil maar niet buigen, en zo zijn we dus niet getrouwd hier en dat zullen ze weten ook! Momenteel schoppen we dan ook het liefst tegen de Turkse Nederlander aan, gesterkt door de overheersende publieke opinie die de media en politiek ons voorgekauwd hebben, trekken we ten strijde. Turkijedeskundige, dat is wat wij allen zijn.

We menen Turkije en de Turk ontleed te hebben, en de enige vraag die aan ons blijft knagen is, waarom willen zij toch niet net als ons zijn? Maar ach, dat komt vast door de islam en omdat zij simpelweg minder ontwikkeld zijn dan ons, de Nederlandse Nederlander, zeggen we tegen onszelf en gaan verder met Turkje vernederen. Wij weten beter dan de Turk zelf wat zij moeten vinden en denken over zaken. Immers, zij zijn onwetende slachtoffers van een propagandamachine en niet in staat om zelfstandig hun mening te vormen. Een gelegenheid ongemoeid laten om bij te dragen aan het mislukte integratie-frame van de Turkse Nederlander, is een gemiste kans om je zakken te vullen. Neem hierin een voorbeeld aan huisturken en journalisten. Wegzetten dat volk, en wie heeft gekozen voor een Ja tijdens het Turkijerefendum, moet maar zijn koffers pakken en ‘terug naar Turkije gaan.’

Kiezen voor een Ja is een teken van mislukte integratie, onthoud dat goed en zeg dat steevast tegen ze. Voeg daaraan toe: ‘Terwijl je gebruik maakt van ONZE vrijheden, kies je voor dictatuur in Turkije, pak je koffers en ga maar in Turkije wonen.‘ Zeg dit en je hebt vast zo’n ‘3e generatie van onze vrijheden genietende Erdogan-heks‘ zoals Turkse Tulp op je dak. In onze ogen is zij nog steeds een gast in Nederland. Die trut moet echt een toontje lager gaan zingen. Trollen die handel. Een eigen mening hebben, anders dan de onze, is een teken van mislukte integratie als het op Turkse Nederlanders aankomt…

Waarom ik niet heb gestemd

Ik heb tijdens het referendum geen stem uitgebracht. Ik was besluiteloos tot het eind. Ja voelde niet goed, Nee voelde ook niet helemaal lekker. Ik neigde toch naar Nee, tot ik zag hoe het NEE kamp onder leiding van onze Keklik Yucels, Ebru Umars en de Zaman Turken te werk gingen in Nederland. Hun Wilderiaanse wijze van het framen van ErdoTurken beviel mij niet en ik besloot dat ze konden fluiten naar mijn Nee. Vol walging volgde ik hun collaboratie met de rechtse Nederlandse media en politiek, om de Turkse gemeenschap verder te splijten en hun vijand de ErdoTurken verder te stigmatiseren als niet geintegreerd en fascistisch, terwijl ze juist het JA-kamp dergelijk gedrag toedichtten. Nee, ik wilde niet bij het Nee-kamp horen, ook al leek een NEE me rationeel toch de beste keuze. Een Ja leek me ondanks dat ik sommige artikelen in het wetsvoorstel anti-democratisch vond, misschien toch het beste voor Turkije nu, maar een Ja voelde voor mij ook als een Ja voor de doodstraf, een verantwoordelijkheid die ik niet wilde nemen. Een Ja zou nadelig kunnen werken voor mensen die anders zijn of denken dan ik, en ook hen gun ik hun rechten, mits ze geen terroristische aanslagen plegen. Bijna iedereen om me heen had zijn kamp gekozen, ik zag twitteraars van beide kampen elkaar in de haren vliegen. De tweedeling, de polarisatie onder Turkse Nederlanders, werd door dit referendum alleen maar groter. Nee, ik ging niet stemmen. Ik liet het aan hen over, die echt overtuigd waren van hun stem.

Ik ben blij met mijn niet-stem. Vooral toen ik vandaag op Twitter door zowel extreem-rechts, links en het NEE-kamp, voor Erdogan Heks en fascist werd uitgemaakt. Ik moest van hen allen terug naar Turkije. Maar ik ben en blijf hier bitches, en ik ben vandaag, de dag na het Turkse referendum, tot deze conclusie gekomen: er bestaat geen links of rechts als het op de Turkse Nederlander aankomt en het NEE-kamp heult met een ieder die een anti-Turks geluid laat horen. Canan Yagmur van het CDA is daar een goed voorbeeld van, zij tweette: ‘Scheer je weg, NederTurken! Ga naar het beloofde Erdogan-land! Niet zielig doen nu.‘ Later mengde mevrouw Makbouli van D66 zich in de discussie en ze gaf aan het stellig eens te zijn met de tweet van Canan Yagmur. Pechtold zou zich omdraaien in zijn graf, mocht hij voortijdig besloten hebben dat zijn leven voltooid was.