Home Opinie Turkije heeft het Westen niet nodig

Turkije heeft het Westen niet nodig

DELEN

Bij de Viering van de Democratie in Istanbul zondag waren miljoenen mensen aanwezig. Een ongekende eenheid sinds de oprichting van de Turkse Republiek in 1923. Van links tot rechts, waren de AK-Partij, CHP en MHP eensgezind. De bijeenkomst straalde een herwonnen zelfvertrouwen uit en de boodschap was duidelijk: “Wij zijn één, we blaken van zelfvertrouwen en hebben jullie westerse clubs niet nodig“.

Direct nadat op 15 juli duidelijk werd dat er een militaire couppoging gaande was in Turkije, bleef het ijzingwekkend stil bij de westerse “Bondgenoten” van Turkije. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, noemde het “Ongepast” om nu al te reageren, toen de uitkomst van de militaire couppoging onduidelijk was. Ook nadat duidelijk werd dat de couppoging werd afgeslagen, maakten de Amerikanen en Europese leiders statements over de gearresteerde coupplegers en betrokkenen en uitten ze hun zorgen over de situatie. Solidariteit was voor hen teveel gevraagd. Niet één westerse leider is afgereisd naar Turkije om de Turkse natie een hart onder de riem te steken. Niet één.

“Het westen beseft niet op welk punt we zijn aanbeland. Namelijk, op het punt om een belangrijke en een formidabele militaire bondgenoot te verliezen die zich geografisch op het knooppunt van beschavingen bevindt.”

De Zweedse ex-premier Carl Bildt verwoordde het treffend:
Er was geen EU-vertegenwoordiger te zien, die nadien naar Turkije is gevlogen om het tot de EU toetredende land te steunen, dat geconfronteerd werd met de ernstigste bedreiging van haar grondwettelijke orde tot dusver. In plaats daarvan begonnen Europese leiders onmiddellijk maatregelen van de Turkse autoriteiten om de machtscentra’s van elementen te ontdoen die geassocieerd worden met de Gulen-beweging, in twijfel te trekken. Toen Turkije gevraagd had om af te wijken van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, huilden EU-leiders met afkeuring, vergetend dat Frankrijk exact hetzelfde deed na de terreuraanslagen in Parijs in november. Er is geen twijfel mogelijk over het recht van Turkije om maatregelen te nemen en zichzelf te beschermen tegen de krachten die proberen om de grondwettelijke orde omver te werpen.

Wat we zien in de westerse pers en van westerse politici is het meten met twee maten wanneer we kijken naar hoe men omgaat met enkele terreuraanslagen in Frankrijk en een fullblown militaire couppoging in Turkije. Het gevoel heerst dat voor de westerse pers en politici de Turkse natie minder waard is dan de Franse. Voor mij als Turkse Nederlander is dit meten met twee maten al jaren kraakje helder. President Erdogan had gelijk toen hij stelde dat de EU een exclusief christelijk clubje is. De toetredingsaanvraag voor het volledige EU-lidmaatschap van Turkije wordt al veertig jaar gerekt.

Ook heerst het gevoel dat Turkije niet hoeft te rekenen op steun van de NAVO in het geval van een oorlog. De banden die nu door Turkije worden aangehaald met Rusland en Iran, en de banden die versterkt worden met Zuid-Amerikaanse, Afrikaanse, Turkse, Aziatische en Arabische landen zijn van vitaal geopolitiek belang voor Turkije. We zagen tijdens het neerhalen van het Russische gevechtsvliegtuig boven Turkije, dat naar verluidt door aan de Fethullahistische Terreurorganisatie FETÖ/PDY verbonden personen uitgevoerd zou zijn, en de daarop volgende spanningen, de reactie van onze NAVO-“bondgenoten“. Er gingen geluiden op om Turkije uit de NAVO te weren. Ook in de Turkse bevolking klinkt de roep om de toetredingsonderhandelingen met de EU  te stoppen en de NAVO de rug toe te keren, luider en luider.

Uit een enquête over de Turkse toetreding tot de EU blijkt dat 69 procent van de Turken vindt, dat Turkije de toetredingsonderhandelingen met de EU zelf moet stoppen, terwijl slechts 23 procent vindt dat de toetredingsonderhandelingen met de EU doorgezet moeten worden. 82 procent van de Turken vindt dat de EU niet oprecht is in haar wens om Turkije te laten toetreden, terwijl 12 procent nog vertrouwen heeft in de oprechtheid van de EU. Op de vraag waarom de EU moeilijk doet over de toetreding van Turkije zegt 60 procent, dat het komt doordat we moslims zijn. 13 procent antwoordt dat we met teveel zijn en 10 procent zegt dat het komt, doordat Turkije niet genoeg haar best doet om aan de voorwaarden te voldoen. 72 procent van de ondervraagden zegt dat Turkije wel zijn best doet om aan de voorwaarden te voldoen, terwijl 19 procent vindt van niet. Over de vraag of Turkije de ontwikkelingen op het gebied van mensenrechten en vrijheden, zoals in de standaarden van de EU, moet doorzetten, zegt 88 procent JA, terwijl slechts 4 procent nee antwoordt.

Turkije is een land dat in één jaar tijd elf grote bomaanslagen en één couppoging heeft moeten verwerken, en in dezelfde periode twee algemene verkiezingen heeft gehad. Turkije is een land van tachtig miljoen mensen, die zich voor het eerst in decennia oprichten en hun rug rechten. President Erdogan stelde tijdens zijn toespraak ten overstaan van miljoenen mensen en de leiders van de grootste partijen in Turkije de vraag die de oprichter van de Turkse natie, Gazi Mustafa Kemal Atatürk, 96 jaar geleden ook vroeg toen grote Turkse steden, waaronder Istanbul en Izmir, bezet werden door westerse mogendheden. Atatürk zei: “Ons volk is groots, we moeten niets vrezen. Zij accepteert geen slavernij en vernedering. Maar ze moet bij elkaar gebracht worden en de vraag ‘Mijn volk, accepteer jij slavernij en vernedering?’, gesteld worden. Ik weet welk antwoord mijn volk zal geven“. President Erdogan herhaalde de vraag van Gazi Mustafa Kemal Atatürk 96 jaar later bij de Viering van Democratie en zei “Mijn volk, accepteer jij slavernij en vernedering? Nee! Dat is waar dit om gaat. Niemand zal ons volk onderwerpen aan deze slavernij. Jullie hebben laten zien dat jullie niet onderworpen zullen worden aan slavernij, door jullie borsten tegen geweerlopen te plaatsen en voor tanks te gaan liggen“.

Erdogan wees ook op het meten met twee maten door het westen wanneer het aankomt op de wens vanuit het volk om de doodstraf in te willen voeren in Turkije: “Terwijl ik zie hoe het lichaam van mijn burger in tweeën is gesplitst. Hoe in Ankara het hoofd van een vrouw die in opstand kwam bovenop een congrescentrum is teruggevonden. Hoe kunnen Europeanen dan klagen over de doodstraf die nu ter sprake wordt gebracht? In Amerika hebben ze de doodstraf, in Japan hebben ze de doodstraf. Hoor je ze over die landen klagen? Dit beeld wat hier nu te zien is, boezemt onze vijanden evenveel angst in als het beeld op de ochtend van 16 juli, toen hun militaire couppoging was mislukt“. President Erdogan wenste de Turkse burgers in het buitenland ook sterkte toe, omdat ze doorlopend worden blootgesteld aan haatdragende taal en tot doelwit worden gemaakt van westerse politici en media. Hij noemde als voorbeeld voor het meten met twee maten van de westerse landen het verbod op een videotoespraak van Erdogan in Keulen recentelijk, terwijl in dezelfde stad wel toestemming werd verleend aan de terreurbeweging PKK om een videotoespraak te houden vanuit Irak’s Kandil-bergen. Een commentator noemde dat een terecht voorbeeld die de president maakte: “Over welke democratie hebben zij het? Waar waren zij vandaag, toen een volk dat de democratie met zijn leven heeft verdedigd, deze Democratie vierde in Istanbul? Waar waren die democraten vandaag?“.

Het westen beseft niet op welk punt we zijn aanbeland. Namelijk, op het punt om een belangrijke en een formidabele militaire bondgenoot te verliezen die zich geografisch op het knooppunt van beschavingen bevindt. Turkije verliezen, betekent effectief dat het westen geen enkele belangrijke bondgenoot met militaire slagkracht ten oosten van Europa overhoudt.

Turken willen niet bij de EU, hebben genoeg van de NAVO en Amerika en hebben zondag 7 augustus 2016 een nieuwe periode ingeluid, wat weliswaar veel onzekerheden met zich meebrengt, maar ook veel kansen. Waarom zou Turkije zich nog langer druk maken over wat de EU en de VS vinden, als ze Turkije er toch niet bij willen? Waarom zou Turkije zich druk maken over wat het westen vindt, als zij niet in het belang van de Turkse natie en het Turkse volk handelen? Erdogan zei het zondag al: “Vandaag plaatsen wij een komma en woensdag zetten wij een punt“. Een helder signaal aan het westen, in aanloop naar de ontmoeting tussen Putin en Erdogan dinsdag. Het lijkt erop dat het Euraziatisch kamp het gaat winnen van de Atlanticisten. Het westen heeft Turkije eigenhandig verwijderd van zichzelf, terwijl het Turkse volk beseft dat de verhoudingen met het westen toe zijn aan een reorganisatie. Een nieuw tijdperk breekt aan voor Turkije. Laten we hopen op het beste.

Wil jij dat Turkije toetreedt tot de EU?

View Results

Laden ... Laden ...

Waardeert u ons vrijwilligerswerk? Word donateur en help ons om die vervelende reclames van de website te halen. KLIK HIER.

Waardeert u ons vrijwilligerswerk, maar nog niet zoveel om een vaste relatie aan te gaan? U kunt ook EENMALIG DONEREN op bankrekeningnummer NL66 INGB 0006182388 ten name van Stichting DutchTurks.