Home Opinie De stilte van mijn autochtone vrienden

De stilte van mijn autochtone vrienden

DELEN

Met het laatste dieptepunt in onze democratische rechtsstaat in het achterhoofd zou ik graag even in het kort mijn persoonlijke ervaringen en gedachtes over (een deel van) de huidige roerige tijden willen delen. Het is dus een OPINIE. En eenieder staat het uiteraard vrij hierop te reageren.

Met ‘het laatste dieptepunt’ doel ik op de zoveelste wanvertoning in het hart van onze democratische rechtsstaat. Bij de algemene politieke nabeschouwingen gaf onze grote vriend, meneer peroxidehoofd, aan dat hij het niet zou schuwen de politie te gebruiken om moskeeën te sluiten en Korans in beslag te nemen, oftewel te verbieden. Deze uitspraken werden gedaan op een plek waar wij als volk zouden moeten worden vertegenwoordigd en, indien nodig, beschermd en/of verdedigd zouden moeten worden door de Kamerleden. Of althans, die illusie zouden wij moeten hebben. Niet als een minderheid, niet als een allochtoon, niet als noem-het-maar-op, nee, als NEDERLANDER, als inwoner, of op zijn minst als MENS, woonachtig in dit land.

Wat als Kuzu hetzelfde had gezegd over de Thora en de synagoge

Waar ik eigenlijk naartoe wil, is hoe er in Nederland hierop is gereageerd. Nu volg ik de mainstream media al een tijd niet meer. Maar naar wat ik zo voorbij zag komen, waren het vooral de aangesprokenen die er weer tijd en aandacht aan hebben besteed. Geen dagenlange uitzendingen, geen tafelgasten, geen zogenaamde zelfbenoemde experts, geen verontwaardigde oproepen en dergelijke. Nee, het was weer preken voor eigen parochie. In ieder geval niet de aandacht die het zou hebben gehad als een, pak ‘em beet, Kuzu zou zeggen dat hij de politie wil inzetten om kerken en Bijbels te verbieden, of de Thora en de synagoge. Ik denk dat de wereld dan te klein was geweest. Gok ik zomaar.

Abdelkarim El-Fassi heeft op zijn Facebookpagina een sterk stukje geschreven over deze uitspraken van peroxidehoofd.

99% stak kop in het zand

Gelijk die avond heb ik ook een aantal autochtone vrienden en vriendinnen de link doorgestuurd. Er was er welgeteld één die er nog enigszins op reageerde. Een aantal anderen reageerden totaal niet, weer een ander reageerde met een smile dat ik me ‘maar op leuke dingen moest concentreren’. Met andere woorden, 99% stak zijn of haar kop in het zand en deed alsof het niet bestond. Nu kan het zijn dat ze niet wisten hoe er op te reageren, als ik uit wil gaan van het positieve. Maar ik weet dat het allemaal hoogopgeleide, welbespraakte en sterke eigen-mening-hebbende mensen zijn. Dus dan gaan er gedachten door me heen dat het ze misschien niet boeit, misschien omdat het ze niet persoonlijk raakt zoals het mij en talloze anderen raakt? Of misschien houden ze zich er wel helemaal niet mee bezig? Who knows. Anyway, ik was, wederom, teleurgesteld.

Ik heb namelijk vaker mijn zorgen geuit over peroxidehoofd tegen mijn autochtone vrienden. 99% van de tijd wordt het weggewuifd en afgedaan met ‘dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen’ en ‘hij echt niet aan de macht zal komen’. En ‘dat ik me vooral geen zorgen hoef of moet maken’. ‘Dat ik het geen aandacht moet geven, dat ik het moet negeren’. En ‘dat er nu eenmaal niks aan valt te doen’ en meer van die dooddoeners. Maar ik maak me verdorie wel zorgen. En ik maak me er wel degelijk druk om. Misschien ten onrechte, misschien terecht, de tijd zal het leren, maar helemaal doen alsof het er niet is, dat kan ik gewoon niet. Mijn hele wezen wordt er door geraakt, alles waar ik voor sta wordt bedreigd en aangevallen. Hoe kan ik dan doen alsof het er niet is? Of het wel of niet zover zal komen dat hij aan de macht komt doet er wat mij betreft niet toe. Het feit dat hij nu al jarenlang alles kan zeggen en doen zonder dat er massaal wordt opgetreden, dát vind ik al verontrustend en opzienbarend genoeg. En beschamend eerlijk gezegd. En het erge is nog wel dat andere politici inmiddels in zijn voetsporen zijn getreden.

Bij Erdogan en Turkije staan ze vooraan

Wat ik tenslotte dan wel weer frappant vind is dat deze zelfde mensen wel vooraan staan om mij regelmatig, met ieder nieuwsbericht wat er over Turkije en/of Erdogan, wordt gepubliceerd, te vragen of ‘ik nog steeds achter het huidige beleid in Turkije sta’. Die vraag gaat zonder uitzondering gepaard met een verwachtingsvolle blik, als om eindelijk te horen dat ik Erdogan haat, of dat ik het allemaal diep afkeur wat er zich momenteel in Turkije afspeelt. En dan heb ik het nog niet over de autochtone kennissen en mensen uit mijn directe omgeving die stonden te juichen en die hoopten op een geslaagde coup. Nota bene mensen die beter zouden moeten weten en die zo vol zijn over democratische normen en waarden. Maar diezelfde normen en waarden en diezelfde democratische rechtsstaat lijkt door hen Turkije niet gegund. Die obsessie van het westen voor wat betreft Turkije en Erdogan snap ik sowieso niet. Of eigenlijk snap ik die wel, maar dat is weer een ander onderwerp.

Wat ik al vaker zeg, hypocrisie, schijnheiligheid, racisme, discriminatie, het meten met twee maten and so on lijkt de tendens te zijn of te worden. En het wordt alleen maar erger. Ik vrees voor onze toekomst. Hoe zwartgallig dit ook klinkt.

– Ingezonden stuk door Sofia –