Home Opinie Stef Blok’s remedie is erger dan de ziekte

Stef Blok’s remedie is erger dan de ziekte

DELEN

Gisteren kregen velen te horen welke woorden meneer Blok, als minister van Buitenlandse zaken, heeft geraaskald voor een select groepje kijkers. Kijkers, inderdaad. Tegenwerpingen, bezwaren of aanmerkingen hoorden we niet. Wat enkel bedoeld was voor deze specifieke massa werd een openbaar geheim. Een insider besloot Bloks speech op te nemen en met Zembla te delen. Nu weet nagenoeg heel Nederland wat Blok in dit kader animeert en wat hij werkelijk denkt. Dit was geen schoolvoorbeeld van politieke correctheid. Blok legt zijn kaarten op tafel. Goed ook. We weten nu precies welke categorie kat we in de zak hebben.

Wat zei Blok en waarom moeten de door hem gereveleerde woorden zo hoog opgenomen worden?

Blok zegt allereerst zich te vrezen pragmatisch om te gaan met xenofobie, de angst en haat jegens vreemdelingen. Hij vraagt de toehoorders een land te noemen dat multi-etnisch is en dat daarin is geslaagd, zonder dat de inheemse bevolking is uitgeroeid. Het antwoord van leraar Blok is vervolgens dat hij dit land niet kent. Waar het pragmatisme aanwezig is, krijgen we niet te horen. Wat Blok hiermee precies bedoelt, is ook enkel gissen. De constatering die we hier willen doen, is dat het schetsen van een dergelijk doembeeld ergens wel te begrijpen is voor extreemrechtse, activistische burgers die het liefst alle buitenlanders het land uit willen hebben, omdat de rasechte Nederlander anders ‘uitgeroeid zal worden’. Waarom Blok hiermee komt, is raadselachtig.

Failed State

Blok zet zijn vertoog voort en maakt wat retorische opmerkingen: dus de partijen in Suriname zijn niet langs etnische lijnen opgedeeld? Een functionerende rechtstaat en democratie? Suriname is een failed state. Wel, laten we beginnen met het begrip failed state. Volgens inductieve analyses van William Zartman, voormalige hoogleraar international studies aan de Johns Hopkins University, komt een failed state neer op het niet langer functioneren van de basisfuncties van een staat. Hij geeft drie voorbeelden van zulke basisfuncties. Dit zijn de veiligheidsvoorwaarden en (aanwezigheid van) infrastructuur en the rule of law (Zartman, W. (1995), Collapsed States: The Disintegration and Restoration of Political Authority, Boulder, CO: Lynne Rienner, p. 5). Kloppen de beweringen van Blok? Nee. Suriname kent problemen, net zoals vele landen die kennen, maar is geenszins een failed state zoals de in de doctrine gebezigde definiëring van het begrip.

Blok heeft achteraf, volgens het welbekende trucje, een andere inhoud willen geven aan het begrip failed state. Hij zegt zijn woorden te willen duiden en stelt dat hij niet de gangbare internationale definitie bedoelde, maar dat hij bedoeld heeft te zeggen dat veel Surinaamse kiezers stemmen op kandidaten uit hun bevolkingsgroep en dat dit een zwakte is in het politieke bestel. Dat wat een remedie zou moeten zijn, wordt nochtans erger dan de ziekte. Noem je een staat gefaald, omdat de mensen aldaar stemmen op gelijkgezinden waarvan ze denken dat zij hun belangen beter kunnen vertolken, dan zijn er in de wereld geen gefaalde staten, zo meen ik. Extreemrechtse, witte (veelal ongediplomeerde) Nederlanders stemmen ook doorgaans op hun witte pendant die zijn haren jaar in jaar uit, conform de Nederlandse standaarden, met waterstofperoxide behandelt. Is Nederland nu ook een failed state?

Blok’s cafetariamodel

En dan zwijg ik nog over de woorden dat Blok dus kennelijk een cafetariamodel voor ogen heeft als hij op de zondagmiddag wel wilt genieten van de lekkernijen van de Turkse bakker, maar deze verder niet tegen het lijf wilt lopen op de geplaveide wegen van louter zijn domicilie. Nederland belooft zo veel goeds. Het is onvervalst genieten.

Gastcolumn door Tahir Sifil.
Tahir Sifil Twittert onder de naam @TSifil.

Wil jij ook een analyse of opiniestuk publiceren op DutchTurks.nl? Wij publiceren regelmatig ingezonden stukken. Mail jouw artikel onder vermelding van je naam en contactgegevens naar redactie@dutchturks.nl.