Home Opinie Polarisatie door media en politiek in Nederland is niet te harden

Polarisatie door media en politiek in Nederland is niet te harden

DELEN

Ik maak me zorgen om de hetze die is ontstaan tegen JA-stemmers en Erdoğan-aanhangers in NL. Die groep wordt stelselmatig gestigmatiseerd en uitgesloten door de media en politiek. Het is al zover dat men spreekt van ‘Goede Turken en Erdogan-Turken.’ Ik maak me zorgen om de invloed van de publieke opinie op de individuele meningsvorming van mensen.

Zelfs ik, als niet Erdoğan-aanhanger en niet-stemmer word dagelijks via sociale media racistisch bejegend door zowel links als rechts Nederland en NEE-stemmende Turkse Nederlanders, en zelfs Turks-Nederlandse politici. Die menen dat ik een fascist zou zijn, niet zou weten wat een vrije rechtsstaat is, terwijl ik erin ben geboren. Ze menen mij een lesje vrijheid van meningsuiting te moeten geven, terwijl ze tegelijkertijd mij de mond proberen te snoeren. Wanneer ik dan zeg: ‘Is het niet juist zo dat in een vrije democratie, meningen die ‘ons’ niet aanstaan, ook bestaansrecht hebben?’, is het vaak stil. Dit principe geldt niet voor Turkse Nederlanders met een niet EU-gecertificeerde mening blijkbaar.

Ik word o.a. voor islamist, fascist en Erdo-trut uitgemaakt, door mensen die niet meer van mij weten dan dat ik een Turkse Nederlander ben. Het is dat ik een niet-praktiserende moslima ben (cultureel moslim) en seculier. Ik heb niet eens gestemd tijdens het referendum, maar dat maakt allemaal niet uit, wanneer je een Turkse Nederlander bent met een mening die niet overeen komt met de heersende publieke opinie.

Polarisatie

Mijn doel is om via sociale media iets te doen tegen de met name door de Mainstream Media en politiek aangewakkerde polarisatie onder Turkse Nederlanders. Het doet mij pijn dat een hele groep mensen, de Erdoğan-Turken, waartoe ik mezelf niet eens schaar, weggezet worden als domme, fascistische, niet geïntegreerde mensen. De zogenaamd seculiere Turkse Nederlanders doen eigenlijk precies hetzelfde als hetgeen ze de Erdoğan-
Turken van betichten: bijdragen aan de demonisering en framing van de groep die ze niet mogen.

Het verschil met de Gülen/seculiere zijde is, dat zij 100% gesteund worden door de publieke opinie, politiek en media, en de andere groep mensen door de hiervoor genoemden, gemeenschappelijke eigenschappen toegedicht worden, zoals fascistisch, dom en niet geïntegreerd zijn. Ga dan maar een fair debat voeren.

Het debat tussen Sinan Can en Muhammed Kat bij Pauw was daar een goed voorbeeld van. Als een blinde stier stormde Sinan op zijn vermeende vijand af, de rook kwam uit zijn oren. Pauw keek geamuseerd mee. Simpele inhoudelijke vragen kon hij echter niet beantwoorden over het referendum. Waarom zou hij ook? Hij voelde zich gesterkt door de publieke opinie en zijn gastheer Jeroen Pauw. Schilder je tegenstander af als anti-democratisch en niet geïntegreerd en je wint het debat en heel Nederland houdt van je.

Daarom probeer ik een positie in het midden in te nemen. Niet bijdragen aan verdere polarisatie is voor mij belangrijker dan radicaal stelling nemen en mezelf in een hokje plaatsen, omdat ik stellingnemers aan beide kanten van het spectrum hetzelfde walgelijke gedrag zie vertonen hier in Nederland. Geen gemakkelijke positie, maar ik voel me erin gedwongen, door de extreemrechtse wind die door Nederland waait.