Home Opinie Nederland als juridisch paradijs voor pedoseksuelen bekritiseert ontoereikend amendement Turkije

Nederland als juridisch paradijs voor pedoseksuelen bekritiseert ontoereikend amendement Turkije

DELEN

Het debat gaat in Nederland vaker over Turkije dan over Nederland, zo lijkt het de laatste jaren. Naarmate steeds meer NGO’s de grip op het land verliezen en de EU en de VS haar invloed minder kunnen laten gelden sinds de gefaalde couppoging op 15 juli, zijn de verhoudingen nog verzuurder dan ooit. Iedere stap van de AK-Partij regering wordt kritisch gevolgd, terwijl de partij haar macht in Turkije steeds verder consolideert. De laatste hot topic gaat over het vermeend vrijkomen van verkrachters. In mijn ogen een ondoordacht, gebrekkig en inderhaast opgesteld voorstel, die terecht op een muur van kritiek is gestuit.

Je mag vinden wat je vindt van Erdogan, maar hij is een briljante planner en strateeg, een begenadigd politicus en bovenal een vurige spreker. Maar ook partijen van briljante strategen maken soms misstappen, die ongenadig worden afgestraft. Zoals nu met het AK-Partij amendement om duizenden gevangenen van zedendelicten vrij te krijgen, mits wordt overgegaan tot een wederzijds ingestemd huwelijk met hun “slachtoffer”. In juridische termen klopt het wat in de voorgaande zin staat. Ik heb slachtoffer dan ook bewust tussen haakjes gezet. In de praktijk is het wetsvoorstel bedoeld om schrijnende gevallen die door onvolledige of verouderde wetgeving tussen wal en schip vallen, eenmalig amnestie te verlenen. Huwelijksdrang en seksueel misbruik van minderjarigen is een wijdverbreid probleem in Turkije waartegen deze en voorgaande regeringen met hand en tand strijden, en is vooral in het zuidoosten van Turkije een veel voorkomend probleem.

Schrijnende gevallen

Een van die schrijnende gevallen waarvoor het wetsvoorstel bedoeld was, is het destijds 14-jarige meisje dat weggelopen is met haar toen nog 17-jarige man, te zien op de beelden onderaan. Zij vertelt: “Ik hield van mijn partner, dus ik heb hem ontvoerd (veelgebruikte terminologie voor stelletjes die samen weglopen wanneer ze bijvoorbeeld om uiteenlopende redenen geen toestemming krijgen van hun ouders om te trouwen met elkaar). Hij heeft me bezwangerd, maar door medische complicaties moest ik noodgedwongen naar een geboorteziekenhuis. Op dat moment hebben ze mijn partner en vader gearresteerd en verhoord. Ook ik heb een verklaring moeten afleggen. In 2012 hadden we twee kinderen en moest ik voor de rechter verschijnen. De rechter vroeg als enige of we van elkaar hielden en we zeiden allebei dat we van elkaar hielden. De rechter legde mijn man een gevangenisstraf op van 4 jaar en 2 maanden. Op dat moment waren we al getrouwd, maar ze keken niet naar de datum van ons huwelijk, maar naar de leeftijd van ons eerste kind. Mijn schoonmoeder zorgt voor onze kinderen door afval te verzamelen en te verkopen. Ik vraag van de Turkse overheid geen geld, maar mijn man. Mijn man zorgde voor ons door als kruier te werken. Die 40-50 lira was genoeg voor ons. Mijn kinderen zijn ongelukkig en ik wil mezelf van het leven beroven op deze manier. Mijn twee kinderen moeten naar school, hoe moet ik dat doen? Hoe moeten wij rondkomen? Ik wil van de overheid geen geld. Ik wil mijn man terug. Zolang hij maar bij ons is“.

Vrouwenrechtenorganisatie KADEM heeft ook kritiek

In bovenstaand voorbeeld zie je de correcte toepassing van Turkse wetgeving. Instanties in Turkije zijn bij wet verplicht om bevallingen van minderjarige meisjes door te geven aan de Turkse overheid. Dit om kindermisbruik beter te kunnen signaleren, op te sporen en te veroordelen. Tot zover houdt ieder zich aan zijn taak. In de werkelijkheid worden de stelletjes tussen de 16 en 18 jaar die niet met elkaar kunnen trouwen voor de Turkse wet, omdat ze bijvoorbeeld geen toestemming kunnen krijgen van hun ouders, overgelaten aan niet-burgerlijke huwelijken. De wet die de AK-Partij door het parlement wilde loodsen, is echter ondoordacht en inderhaast opgesteld en biedt niet voldoende waarborgen om slachtoffers van pedoseksuelen te beschermen tegen eventuele druk die daders uit zouden kunnen oefenen op hun slachtoffers om bijvoorbeeld hun verklaring te wijzigen en te zeggen dat ze met wederkerige instemming geslachtsgemeenschap hebben gehad en/of een religieus huwelijk hebben voltrokken. Hoewel in het amendement een alinea is opgenomen dat mensen die zich schuldig hebben gemaakt aan seksueel misbruik onder dwang of misleiding er niet van kunnen profiteren, biedt het onvoldoende waarborgen voor sociale druk die op de schouders van de slachtoffers kan komen te liggen. Deze tekortkoming wordt ook erkend door de vrouwenrechtenorganisatie KADEM (Kadin ve Demokrasi) waar de dochter van president Erdogan, Sümeyye Erdogan, bestuurslid is. Zij zeggen dat het bepalen van bedrog, geweld of misleiding bij seksuele handelingen moeilijk is en dat de eigen wil van een jong meisje die het slachtoffer is van geweld of misleiding lastig vast te stellen is. Ook zegt KADEM, de begrippen “dader” en “schuld” te onduidelijk te viden en dat het slachtoffer makkelijk beïnvloedbaar is door de dader om haar te bewegen richting het afleggen van een bepaalde verklaring. Ook wordt volgens KADEM hiermee onvoldoende rekening gehouden met huwelijkse dwang.

Verkrachter komen niet vrij

Minister president Binali Yildirim heeft de AK-Partij terecht de opdracht gegeven om het amendement te bespreken met de Republikeinse Volkspartij (CHP) en de Nationalistische Beweging Partij (MHP) en zorg te dragen voor evenwichtigere allesomvattende wetgeving. De minister van justitie Bekir Bozdag heeft ondanks de vele speculaties in westerse media verklaard dat “verkrachters niet onder hun straf uitkomen door te trouwen“. Bozdag zegt verder: “Daders die zich met bedrog, misleiding of geweld schuldig hebben gemaakt aan seksueel misbruik kunnen niet profiteren van deze regeling. Deze regeling geldt voor hen die samen zijn geweest om andere redenen dan bedrog, misleiding of geweld en is niet bedoeld voor verkrachters of zedendelinquenten. De regeling geldt voor hen die getrouwd zijn, maar dit vanwege hun leeftijd niet voor de wet hebben kunnen doen. Zij krijgen de kans om dit alsnog te doen“. Volgens de Turkse minister van Justitie is het de AK-Partij geweest die oude wetgeving waardoor het mogelijk was om onder je straf uit te komen als je trouwde met je slachtoffer, in de ban te doen en verhoogde zijn partij de leerplicht tot 12 jaar en zo de kans op kindhuwelijken heeft verkleind.

Twee dingen die we leren uit deze kwestie, die zeker nog een staartje gaat krijgen in het Turkse parlement en in het publieke debat in Turkije, is dat je niet schippert met het welzijn van kinderen, en dat het in Nederland aan zelfreflectie ontbreekt. Hoewel ik wil geloven dat de intentie van het amendement goed is, zijn er ernstige tekortkomingen en onvoldoende waarborgen om kinderen te beschermen tegen pedoseksuelen, en dient dit wetsvoorstel terug te worden verwezen naar de tekentafel, exact zoals premier Binali Yildirim zijn partij heeft verzocht. Het moet niet mogelijk zijn dat met deze wetgeving pedoseksuele relaties van voorheen goedkeuring krijgen, gelegaliseerd worden, ook al is het nu met wederzijds instemming. Een volwassen man hoort niet aan kinderen te zitten. Niet als hij 60 is, niet als hij 25 is, gewoon niet. Als de wet bedoeld is voor tieners die tussen wal en schip vallen -zoals in het filmpje hieronder-, ben ik er voorstander van, anders mag het wat mij betreft aan de haaien gevoerd worden.

Anderzijds zou ik ook op het sentiment willen ingaan dat heerst in Nederland in het bijzonder, waarbij alles wordt aangegrepen om Turken en Turkije aan te vallen. Aan de racismekaravaan van de PVV voegen zich de laatste tijd ook steeds vaker SP’ers toe die hun Turkenhaat camoufleren als Erdogan-kritiek (Wat Erdogan hiermee te maken heeft is me nog een raadsel) of het opkomen voor mensenrechten. De onschendbaarheid van het menselijk lichaam en het respecteren van de rechten van het kind zijn diep verankerd in de Turkse cultuur en wetgeving, waarvoor wij Turken onszelf wel hard maken en waarvoor wij ons inzetten. Getuige de Turkse bevolking die zich met één stem uitspreekt vóór de rechten van het kind en het belang van het kind voor alles stelt.

Als we het toch hebben over de rechten van het kind, die niet gebonden zijn aan landsgrenzen, maar waarover in strafrechtelijke zin anders wordt gedacht in Nederland: wist je dat Nederland in juridische zin een pedoseksueel paradijs is? Waar het seksueel misbruiken van één of meerdere kinderen je in Nederland op een milde gevangenisstraf van 2 weken tot 6 maanden (Categorie 1), 3 tot 12 maanden (Categorie 2), 12 tot 36 maanden (Categorie 3) of 15 tot 48 maanden (Categorie 4) kan komen te staan, zijn de straffen in Turkije nog altijd beduidend hoger: tussen de 8 en 15 jaar cel voor seksueel misbruik. Voor lastigvallen, stalking of aanranding van een minderjarige, zonder seksueel contact, variëren de straffen in Turkije van 3 tot 8 jaar cel. De enige uitzondering op de regel die ik me in Nederland voor de geest kan halen is de pedoseksuele zwemleraar Benno L., die slechts zes jaar celstraf kreeg opgelegd voor het jarenlang misbruiken van tientallen zwakbegaafde meisjes, het vervaardigen en bezitten van kinderporno en het stiekem fotograferen van kleine kinderen.

Even bot gezegd, wij Turken lossen onze eigen problemen en tekortkomingen wel op. Of die nou aangedragen worden door de AK-Partij, CHP of MHP. Maar laat dat je vooral niet tegenhouden als je weer eens naar de splinter in andermans oog wijst, maar de vurenhouten dwarsbalk in je eigen oog niet ziet.