Home Opinie Nasrdin, al kruip je van Zeeland naar Groningen, de samenleving wordt er...

Nasrdin, al kruip je van Zeeland naar Groningen, de samenleving wordt er niet beter van

DELEN

Zoals vele ‘bezorgde burgers’ die door de beklemmende werkdruk geen tijd hebben om zelf een eigen mening te vormen, kijk ook ik plichtgetrouw naar praatprogramma’s als ‘de wereld draait door’ en ‘Pauw’. In tegenstelling tot de gemiddelde ‘bezorgde burger’ is mijn interesse in deze praatprogramma’s functioneel van aard. Ik doe mijn best niet mee te gaan in het beoogd effect die deze programma’s proberen te bewerkstelligen. Deze praatprogramma’s verschaffen mij daarentegen wel mijn dagelijkse feed om mijn cynische houding ten opzichte van de overheid, de media en vooral overbetaalde idiote semiambtenaren, zoals Jeroen Pauw en Matthijs van Nieuwkerk, in stand te houden.

Gisteren zag ik wederom een veelzeggende item op ‘de wereld draait door’. Mijn honger naar cynisme veranderde in enkele minuten naar een gevoel van walging. Migrantenzoon Nasrdin Dchar die het met zijn talent op eigen kracht heeft geschopt tot de betere acteurs in Nederland smeekte op nationale televisie in een emotioneel pleidooi om ‘effe normaal’ te doen.

“Omdat Nederland niet lekker gaat”

In tranen betoogde hij dat Nederland zichzelf kwijt is en hij bepleitte dat we moeten samenkomen om te onderstrepen dat Nederland van iedereen is. Hij beschreef hoe negatieve woorden aan hem voorbij schoten als hij aan Nederland dacht: “Etnisch profileren, de-islamiseren, invechten, tuig van de richel, Nederland teruggeven aan de Nederlander.” Omdat “Nederland niet lekker gaat” stelde hij voor om met een grote groep gelijkgestemden te lopen van de Bijlmer naar het Museumplein in Amsterdam. Een wandeling van punt A naar punt B moet de problemen in Nederland integraal oplossen! Geniaal!

De Bezorgde Burger

Een van de redenen dat “Nederland niet lekker gaat” is dat te veel “kaaskoppen” niet het lef hebben om te onderkennen dat niet de islam het probleem is, maar de aanwezigheid van assertieve, talentvolle en cultureel verrijkte nieuwe Nederlanders mét een eigen mening. Als de assertieve kleurlingen retoriek gaan bezigen heeft dit een té confronterende werking op mensen die Nederland “wel lekker vinden gaan”, zoals bijvoorbeeld Giel Beelen. Deze bi-culturele Nederlanders maken zelf een keuze in hun politieke en religieuze overtuiging. Vaak zijn deze mensen niet eens islamitisch. Zo krijgt schrijver Ӧzcan Akyol bakken vol bagger over zich heen op Twitter, alleen omdat hij is, zoals hij is en vindt wat hij vindt. Quinsy Gario en Sylvana Simons zijn bijvoorbeeld geen moslims, maar worden beschimpt, omdat zij een eigenzinnige en kritische blik hebben op de Nederlandse samenleving. Voor één van die dissidenten werd zelfs een uitzwaaidag georganiseerd op Facebook. Zeg maar een primaire reactie van het paringsresultaat tussen Bokito en een willekeurige ezel een ‘bezorgde burger’. Sylvana kreeg haar eigen “pleur op” moment. Zelfs roeptoeter Ebru Umar kreeg een vorm van primaire buikleegloop kritiek over haar heen toen ze een column schreef waarin ze te kennen gaf dat ze vóór een “Turks” ziekenhuis was in Amsterdam. Kritiek is goed, maar ik constateer dat er een bepaalde patroon zit in de vorm van kritiek van sommigen op nieuwe Nederlanders. Vaak is de kritiek inhoudsloos, basaal en niet constructief en niet onderbouwd.

Wandelende papegaaien die hun ratio hebben verpand

Steeds meer dappere nieuwe Nederlanders (met uitzondering van hofnar Umar) volgen niet de mainstream opvatting die via het staatspropaganda-apparaat door onze strot wordt geduwd, maar vormen hun oprechte mening vanuit hun overtuiging en eigen ervaringen. Het is tekenend dat veel nieuwe Nederlanders bijna gedwongen worden om te kiezen tussen het één of het ander. Vaak moeten ze simpelweg ergens afstand van te nemen. Niet omdat het kan, maar omdat het moet. Let wel, dat de hokjesdenkers in deze context niet de personen in kwestie zijn, maar de elite-racisten bij de publieke omroep of de politiek. Deze vorm van normoplegging wordt te vaak nageaapt in de maatschappij door  meningloze primaten ‘bezorgde burgers’ zonder redelijkheidsbesef. Deze wandelende papegaaien hebben hun eigen ratio verpand aan opiniemakers en verpesten de maatschappij, in de schoolbanken, op de werkvloer en in de sportkantines.

Uiteraard is er ruimte bij de publieke omroep voor onwelgevallige meningen. Maar deze geluiden worden niet omwikkeld met de mantel der liefde, waarmee Jeroen Pauw bijvoorbeeld wel een crimineel of fraudeur aan tafel inwikkelt. De presentatoren van de praatprogramma’s in kwestie drukken vrijwel altijd een onwelgevallige mening in een verdomhoek. Sylvana Simons heb ik sinds haar politieke keuze niet meer aan tafel gezien bij ‘de wereld draait door’. Uitgerekend Mart Smeets (!) mocht uitleggen waarom sommige gekleurde Amerikanen niet meer opstaan voor het Amerikaanse volkslied en wat ze daar precies bij voelen. ‘De navelstaarders in de redactie willen vooral een bevestigend geluid horen en uitzenden,’ denk ik dan. Uiteraard een geluid dat een mening bevat die voldoet aan de criteria van de ballotageafdeling op de desbetreffende redactie.

Schijnvertoning

Die bevestiging kregen ze gisteren in de vorm van een topact met een huilende topacteur. Uiteraard niet onbelangrijk dat hij een Marokkaanse achtergrond heeft. Het was een walgelijke schijnvertoning. Uitgerekend Nasrdin Dchar die het op eigen kracht én talent heeft geschopt tot topacteur smeekte huilend om aardiger tegen elkaar te doen.

Dat een groot deel van de Nederlandse samenleving bij een onwelgevallige mening van een assertieve en talentvolle kleurling terugkeert naar de infantiele fase door in een basale afweer te roepen dat de ander ‘maar moet oprotten’ is nog tot daar aan toe, maar dat juist een talentvolle nieuwe Nederlander hierdoor huilend om genade smeekt is vele malen erger.

Het probleem wordt in stand gehouden

Uiteraard moet Nederland socialer en is er noodzaak aan meer saamhorigheid en sociale cohesie, maar niet op deze manier. Nasrdin kon vanuit eigen kracht, trots en overtuiging een betoog houden voor meer sociale cohesie. Hij kon een beroep doen op redelijkheid in plaats van te appelleren aan het gevoel van medelijden. Zoals Nasrdin aangaf, is de realiteit hard, maar het wordt er niet beter op door jezelf en je identiteit zó te vernederen. Wilders zal er geen mildere toon op aanslaan, de samenleving zal er niet significant mooier op worden. Zelfs niet als je met honderdduizenden mensen kruipend op de knieën een tocht maakt van Zeeland naar Groningen. Nare aantijgingen overkomen je, pesterijen overkomen je, omdat de ander een probleem heeft met jou óf omdat de ander gewoon een probleem heeft. Je kan je ertegen verzetten, mét trots, mét eer, mét overtuiging en mét geloofwaardigheid. Indien iemand je aanvalt op je identiteit verdedig je jezelf door de ander te confronteren en voor jezelf en je identiteit op te komen. Dit vraagt om een intelligente vorm van retorische creativiteit en welbespraaktheid. Je vraagt niet om toestemming om te mogen zijn wie je wilt zijn. Precies die afhankelijke positie waarin Nasrdin zich wurmde bij ‘de wereld draait door’ is het probleem dat het superioriteitsgevoel van sommigen voedt in Hilversum, Den Haag en daarbuiten. Nasrdin, Nederland heeft inderdaad een probleem en precies jij houdt dit probleem in stand.