Home Opinie Elf zetels voor DENK is niet onDENKbaar

Elf zetels voor DENK is niet onDENKbaar

DELEN
Archief: Foto DENK

Het kan je niet ontgaan zijn, de hetze tegen de twee heren van DENK, Selçuk Öztürk en Tunahan Kuzu (En sinds kort ook Farid Azarkan), of zoals ze gezien worden: als de linker- en rechterarm van de Turkse president Erdogan. Iedere vorm van bewijs voor deze bewering ontbreekt, maar het speculeren van de media leidt tot verdachtmakingen en uiteindelijk blaat het gepeupel in koor dat we een dependance van de AK-Partij in de Tweede Kamer hebben zitten. Niets is minder waar. DENK is het product van de Nederlandse samenleving en is van 100% Nederlandse makelij. Nederland heeft DENK gecreëerd en het lijkt erop dat het een blijvende partij zal zijn.

In september 2014, 2 maanden voor het vertrek van beide heren bij de PvdA, schreef ik al over de afwezigheid van de Turkse Nederlanders in het maatschappelijk debat. Over het feit dat maar één etnische minderheidsgroep prominent deelneemt aan het publieke debat in Nederland. Een van de grootste groepen van etnische minderheden in Nederland, de Turks-Nederlandse met zo’n 400.000 zielen, ontbrak volledig. Terwijl we onder elkaar bevechten welke partij in Turkije de beste is, elkaar onder de duim proberen te houden of elkaar juist nietszeggende medailles om de nek hangen, zijn we links en rechts ingehaald door andere minderheidsgroepen die wel in talkshows verschijnen, artikelen schrijven, het nieuws presenteren, debatten voeren en podia beklimmen om te spreken. Het is triest dat onze Turks Nederlandse gemeenschap zo in de wurggreep van 1 partij terecht is gekomen, dat we niet meer buiten de partijkaders van de PvdA kunnen denken en middels de mechanismen binnen die partij, die zijn doorgedrongen tot in de Turkse stichtingen, verenigingen en andere sociaal-culturele instellingen, op onze plek worden gehouden. Diezelfde stichtingen en verenigingen die zij de lange arm van Erdogan noemen, daar heeft diezelfde partij decennialang stemmen opgehaald voor hun kandidaten. Zelfs met affiches in het Turks.

Turken goed voor 3,3 zetels
Ik neem jullie mee langs een rekensom van het soort invloed wat wij als Turks-Nederlandse kiezers in Nederland zouden kunnen aanwenden om het politieke landschap voor eens en voor altijd te veranderen.  Hoewel de immense Turkse gemeenschap in Nederland zowel religieus als ideologisch verdeeld is, zou je kunnen stellen dat onze positie in de Nederlandse samenleving ons juist zou moeten verenigen en niet uit elkaar drijven.

Volgens de officiële statistieken van het CBS uit 2013 zijn er zo’n 395.302 Turken in Nederland, een zeer groot electoraat voor politiek Nederland en dat zou, als we uitgaan van het percentage stemgerechtigden van 75% bij de verkiezingen in 2012, goed moeten zijn voor ruim 296.000 stemmen. Neem in acht dat de opkomst ongeveer 75% was, dan houd je 222.000 Turkse Nederlanders over, die zijn gaan stemmen. Grof genomen zou dat met een kiesdeler van 66.000 goed moeten zijn voor ruim drie zetels in de Tweede Kamer. Tel daar de grote Marokkaans-Nederlandse gemeenschap bij op en je komt ongeveer op het dubbele aantal zetels. Niet geheel onwaarschijnlijk voor DENK, aangezien de powerhouse Farid Azarkan zich er recentelijk bij heeft aangesloten.

Albayrak de geestesmoeder
Wanneer we naar de lange periode tussen 1998 en 2012 en de PvdA kijken, kun je niet om de naam Nebahat Albayrak heen. Vanaf 1998 tot 2012 zat Nebahat Albayrak namens de Turks-Nederlandse gemeenschap (Ook al beweert zij het tegendeel) in de Tweede Kamer en wanneer we bekijken wat ze zoal heeft gedaan voor haar eigen achterban, valt daar niets noemenswaardig uit op te tekenen, behalve dan het generaal pardon wat ze met succes verdedigde als staatssecretaris en een nieuwe versnelde asielprocedure [overigens ook niet perse ten behoeve van haar eigen achterban]. En ergens heeft de leerling van Jacques Wallage [één van de ondertekenaars van de CIDI advertentie tijdens de Gaza oorlog], tegen Wilders gezegd dat hij zelf de grootste onderdrukker van moslimvrouwen is. De kleindochter van Turkse dorpshoofden (Muhtar) [zowel aan moederskant als vaderskant] en dochter van een [voormalige] steigerbouwer bij Shell was in 2002 goed voor zo’n 34.000 stemmen, in 2006 voor 122.000 en in 2010 zelfs goed voor zo’n 129.000 stemmen, waarmee ze eigenhandig twee Kamerzetels binnenharkte voor de PvdA. En als je je bij de PdvA goed gedraagt, dan word je daar rijkelijk voor beloond. Albayrak kreeg voor haar verdiensten een topfunctie bij Shell na haar Kamerlidmaatschap. Na Albayrak heeft geen enkele Turkse Nederlander zich weten te profileren als boegbeeld van de gemeenschap. Yasemin Cegerek en Sultan Gunal-Gezer zijn nagenoeg onzichtbaar en Keklik Yücel is wel zichtbaar, maar alleen voor de liberale en seculiere Turkse Nederlanders.

“Het is familie”
Als je aan de gemiddelde Turks Nederlandse PvdA-stemmer vraagt op wie en waarom hij of zij heeft gestemd, dan krijg je hoogstwaarschijnlijk de klassieke antwoorden; “Het is familie”, “Diegene verricht goed werk”, is “Een gelovig en rechtschapen persoon” of misschien wel dat “Diegene in Turkije de regeringspartij” of juist “Een van de oppositiepartijen steunt”. Men denkt er feitelijk niet over na of die politicus of politica wel geschikt genoeg is om de groeiende onvrede en het gevoel van onveiligheid en het gediscrimineerd worden onder allochtone jongeren, de nieuwe Nederlanders, te verwoorden in het publieke debat. Natuurlijk, een bezwaar maken bij een staatssecretaris om een discriminatiegeval of weigeren mee te stemmen met een PVV-motie, vanwege haar xenofobe standpunten, is noemenswaardig, maar een echt rauw geluid ontbrak altijd bij de biculturele PvdA’ers. Zelfs toen kamerleden Kuzu en Öztürk, die als conservatief worden gezien door critici, nog bij de PvdA zaten, spraken ze zich niet uit zoals ze zich nu uitspreken. Tekenend voor hoe men bij de PvdA niet kan zeggen wat men écht denkt. Zoals Wilders ook niet kon zeggen wat hij echt dacht, toen hij nog bij de VVD zat en zijn financiële geldstromen uit Israël en de Verenigde Staten nog niet op gang waren gekomen. Wat dat betreft pakken Kuzu en Öztürk het veel grondiger en democratischer aan dan de PVV dat ooit heeft gedaan. Ze bouwen hier in Nederland aan hun ledenaantallen, de basis en hun financiële en ideologische fundering. Vooralsnog is er geen sprake van een lange arm bij DENK en blijft het bij aantijgingen, speculaties en verdachtmakingen. Hetzelfde kan niet gezegd worden van de PVV. Daar pronken ze openlijk met de band die ze met Israël en dubieuze financiers als David Horowitz hebben.

De rozen en leugens
Wij zijn inmiddels zo vastgeroest in de gevestigde politieke orde van de PvdA, dat we bij iedere nieuwe verkiezingen weer gaan kwijlen bij de aanblik van gratis rozen en beloftes die niet nagekomen zullen worden. Men zal begripvol knikken wanneer je over de Palestijnen begint, gewillig Turkse thee drinken en samen op de foto gaan met allemaal een roos in de hand en lachen naar het vogeltje. De Turkse gastvrijheid kent geen grenzen. Uit respect voor de gast [je gast laten zweten door pittige vragen te stellen wordt beschouwd als respectloos] worden geen kritische of niet de juiste vragen gesteld. De gast wordt als het ware op zijn of haar wenken bediend. Op Facebook tagt men elkaars foto’s met het opschrift “Succesvol verkiezingsbezoek bij zus en zo vereniging of die en die moskee”, maar het is één grote farce, een toneelstuk om de Turkse Nederlander weer 4 jaar lang op zijn plek te houden, terwijl in achterkamertjes diezelfde instellingen het leven zuur wordt gemaakt. Met het gedwongen vertrek van Kuzu en Öztürk bij de PvdA is daar nu, bijna twee jaar geleden, verandering in gekomen. Je kunt het ermee eens of oneens zijn, maar het is een politieke scheiding die eraan zat te komen. Ik heb persoonlijk liever open en eerlijke politiek dan achterbakse achterkamertjespolitiek, elleboogwerk en het omlaag trappen naar de eigen gemeenschap om hogerop te komen. Het vizier open en de argumenten helder. Als argumenten niet botsen, komen we immers nooit tot synthese.

Nederland verdient DENK
DENK ventileert datgene wat zich jarenlang opgehoopt heeft in de verkalkte politieke slagaders van de PvdA en met succes. Hoe harder kranten en tijdschriften de twee ook in diskrediet proberen te brengen, des te meer Nederlanders van alle geuren en kleuren naar de partij toetrekken. De foto’s en filmpjes van DENK worden honderden duizenden keren gedeeld en geliked op sociale media en gepubliceerd en bejubeld door tienduizenden vooral Turkse en Marokkaanse Nederlanders. Heeft het zin om overal hard tegenaan te schoppen zoals DENK dat nu doet? Ik denk niet dat DENK op korte termijn beleidsmatige veranderingen teweeg zal brengen, maar ik moet bekennen dat ik dat de grootste partij in de peilingen ook niet zie doen. Maar dat let me niet om de opkomst van DENK een gamechanger te noemen. Het heeft de verhoudingen in de kamer niet veranderd, maar de dialectiek, de inhoud van het debat en de wijze waarop de traditionele media worden gezien door het volk zijn aan het shiften. In de Hegeliaanse dialectiek beschouwd, kan DENK een prima actor zijn als de antithese van de PVV die stelt dat “De islam verboden moet worden”. Het PVV-geluid dat ik beschouw als de afscheidingsbeweging van de VVD om moslims en de islam te beschimpen en te terroriseren, is in mijn optiek slechts bedoeld om lichtere anti-islamitische maatregelen, zoals het opbreken van de traditionele verenigingen en stichtingen die onder andere verbonden zijn aan de moskeeën, en die er normaliter niet doorgedrukt zouden kunnen worden, gematigd en acceptabel te maken. Zonder oppositie en tegenspraak van de lamgeslagen PvdA en steeds meer met rechts heulende linkse partijen, lijken zelfs de voorstellen van de PVV aan terrein te winnen.

Bij de aankomende parlementsverkiezingen stem ik op?

View Results

Laden ... Laden ...

DENK wordt door tegenstanders vaak verweten populistisch te zijn. En in zekere retorische zin, zijn ze dat soms ook wel, maar wat is daar mis mee? Het volk dat zich decennia niet vertegenwoordigd heeft gevoeld, voelt zich dat wel met DENK. DENK is een emancipatiebeweging van en voor Nederlanders en is een product van 100% Nederlandse makelij. Dat is toch ook democratie? Dat wat het volk kiest. Of willen we slechts een façade van democratie, met daarachter een tweederangs house-of-cards aan de polder in de Haagse wandelgangen en het torentje?

Als we de politieke peilingen van Maurice de Hond mogen geloven, komt DENK uit op 1 zetel, maar hun populariteit op sociale media en het feit dat iedere poging tot karaktermoord op de politici van DENK een aanzuigende werking heeft voor nieuw electoraat [Waaronder ook veel autochtone Nederlanders], in combinatie met het feit dat etnische minderheden vaak ondervertegenwoordigd zijn in opiniepanels, beloven een flink aantal zetels voor de nieuw opgerichte partij. Mijn schatting is dat DENK tussen de 7 en 11 zetels zal halen bij de volgende Tweede Kamerverkiezingen en dat de PvdA de grootste politieke nederlaag uit haar historie tegemoet gaat, waar zelfs de 23 zetels onder leiding van Ad Melkert in 2002 bij zal verbleken.

Ik geloof dat, als tegengestelde ideeën niet botsen, er van samenleven geen sprake kan zijn. Nederland verdient een botsing van ideeën van de PVV en DENK. We moeten openlijk onze ideeën en visies uitwisselen om samen vooruit te komen. En de PvdA, die dient haar wonden te likken en zich te bezinnen over de politici die zij verkiesbaar hebben gesteld en waar de achterban, waar ik ooit onderdeel van uitmaakte, geen vertrouwen meer in heeft.