Home Opinie Doodse stilte Nederlandse media wanneer daders sympathisanten terreurgroep PKK zijn

Doodse stilte Nederlandse media wanneer daders sympathisanten terreurgroep PKK zijn

DELEN
Netflix: Black Mirror / Hated in the Nation

Na het bericht over de mishandeling van een Turks-Koerdische man door sympathisanten van de terreurgroep PKK in Den Haag, heeft de Nederlandse media zich over de zware mishandeling in stilte gehuld. Niet één mainstream medium heeft aandacht gehad voor het leed dat de man is aangedaan.

De man uit Den Haag is een lokale bekende en staat bekend om zijn sympathie voor de Turkse president Erdogan en had op het moment van zijn mishandeling ook een Turkse vlag op zijn auto. Een groep van ongeveer 15 PKK-sympathisanten mishandelden de man ter hoogte van het Opera zalencentrum. Ook de auto van de man is vernield door de groep. De man heeft aan de zware mishandeling talloze botbreuken en een gehavend gezicht overgehouden.

Wat opvalt is de stilte van Nederlandse media. Hoewel de man zelf, hoe nobel ook, pas wil reageren na het sluiten van de stembussen, omdat hij niet onnodig voor spanningen wil zorgen, is het verhaal zaterdagavond al naar buiten gebracht via de Haagse Partij van de Eenheid en via het medium DutchTurks.nl en op zondag ook door Turks.nl en TurkInfo.nl. Al op zaterdagavond heeft de politie gereageerd dat het op de hoogte is van de mishandeling en het in onderzoek heeft.

Des te opvallender is de stilte in medialand, die er altijd als de kippen bij zijn als een aanhanger van Erdogan met een scheef oog naar een journalist kijkt of deze uitmaakt voor kind van een vrouw van lichte zeden. Wanneer er een handgemeen is tussen een Erdogan-aanhanger en een Gulenist, kiezen media steevast voor de Gulenist als slachtoffer. Terwijl, zoals eerder is gebleken, dit vaak berust op onwaarheden. Het verhaal van de Gulenist domineert de berichtgeving vanwege het netwerk van de beweging en de competenties van hun journalisten om de perceptie en nieuwsbeleving van de lezer te manipuleren. Ook wanneer sympathisanten van de terreurgroep PKK ondernemers en gezinnen afpersen, diep in de drugshandel zitten en openlijk met terreurvlaggen door de straten van de grootste steden van Nederland trekken, blijven diezelfde media ijzingwekkend stil. Ze verheffen hun stem met name wanneer ze moslims en Turken willen en kunnen framen, of het liefst nog Erdogan-aanhangers en de AK-Partij. Ook Turken die geen partij trekken, zien deze ontwikkelingen met lede ogen aan.

Met hetzelfde gemak waarmee journalisten en opiniemakers zonder kennis een analyse op de Turkse politiek en de Turkse samenleving loslaten, negeren ze vaak inhoudelijk relevante informatie over het verhaal van de Turken zelf. Of laten deze gedeeltelijk of in zijn geheel weg. Dit is al jaren het geval en ligt aan de kern van wat er mis is in de verstandhouding tussen Nederland en Turkije. Men bagatelliseert hier liever de gevaren van de terreurgroep PKK en de verreikende manipulatieve invloed van de Gulenbeweging en haar invloedssfeer in het medialandschap. Ook Nederlandse journalisten nemen deze valse voorstellingen van zaken over Turkije, de terreurgroep PKK en Turkse Nederlanders over en laten dit meewegen bij hun besluit om ergens wel of geen aandacht voor te hebben. Voor hen moet het verhaal verkocht worden dat de PKK een beweging is die voor Koerden opkomt en niet een atheïstisch Marxistisch-Leninistische terreurbeweging die islamitische Koerden doodt en mishandelt, wiens politieke voorkeur deze gewelddadige groep niet bevalt.

Ik kan niet zeggen dat ik verrast ben over de ijzingwekkend stilte van de Nederlandse media omtrent de mishandeling van deze man met Turks-Koerdische roots. Wel verlies ik, zoals iedere andere Turkse Nederlander, stukje bij beetje mijn vertrouwen in deze journalisten en kranten. Zij hebben hun antennes en voelsprieten wel ergens in de samenleving uitstaan, maar ik vrees niet op de relevante plekken.