Home Opinie De pertinente onwaarheden van Özcan Akyol over Turkije

De pertinente onwaarheden van Özcan Akyol over Turkije

DELEN
Screengrab: Özcan Akyol bij Jinek over zijn programma De Neven van Eus.

Naar aanleiding van een tweet waarin ik stelde dat er in de column van Akyol pertinente onwaarheden stonden, kwam de vraag ‘Welke dan?’ als een boemerang op me af. Niet door Akyol zelf trouwens, die heeft me geblokkeerd op Twitter. Twitter, zo’n geweldig medium. Als Turks-Nederlandse was ik verbaasd om deze vraag, maar ik begrijp dat het politieke landschap in Turkije te complex is om er als buitenstaander een goed oordeel over te kunnen hebben. Misschien dat ik een ander licht kan werpen op een ietwat eenzijdig beeld. Bovendien, wie stelt moet fileren, dus sit back and enjoy.

Allereerst begint Akyol met de titel ‘Erdoğan raakt de grip op zijn land steeds verder kwijt’. Dit uitgangspunt is tevens de rode draad van zijn column en alweer gelijk de eerste onwaarheid.

Akyol moet gemist hebben dat Erdoğan sterker dan ooit tevoren in het zadel zit. Het presidentieel systeem wordt ingevoerd, zijn tegenstanders worden uit het staatsapparaat verwijderd, een zwakke oppositie, economisch gaat het land voor de wind, hij mag met de grote jongens op de G20-top meepraten, is keyplayer in het Midden-Oosten. De miljoenenopkomst tijdens de herdenking op 15 juli in Istanbul heeft Eus waarschijnlijk ook gemist.
Verder heeft Akyol het erover dat ‘de weerstand in eigen land groot is’. Dat is maar de vraag, want wat versta je onder weerstand en wat onder groot? Weerstand? In welke vorm dan? Wat bedoelt hij precies? Natuurlijk is er sociale ontevredenheid, maar zolang de grootste oppositiepartij CHP intern verdeeld is, en dat bleek het duidelijkst toen prominente CHP-leden wegbleven bij de Mars voor Rechtvaardigheid (Adalet), zolang een partij als de HDP zich niet van de terroristische PKK kan losmaken en ook daar de onderlinge verdeeldheid blijft, zolang de MHP onder leiding van Devlet Bahçeli Erdoğan steunt, zou spreken van ‘een grote weerstand’ onjuist zijn.

Verder stelt Akyol de vraag ‘hoe verdeeld je een land wil hebben?’ Als bewijs verbindt hij hieraan de uitslag van het afgelopen referendum. Een referendumuitslag koppelen aan de mate waarin een land verdeeld is, is een causaliteit die ik nooit zo kan volgen. Daarbij komt nog dat het afgelopen referendum over twee onderwerpen ging en niet één.

Ironisch genoeg stelt hij hierna: ‘Nu de Europese druk op Turkije ook toeneemt en steeds meer mensen over Erdogan twijfelen, gaat de president rücksichtslos tekeer tegen zelfbenoemde vijanden, in de hoop dat zijn conservatieve achterban niet zal afhaken – zoals dat in de drie grote steden (Ankara, Istanboel, Izmir) wél is gebeurd.’

Ook in deze alinea noemt hij de drie grote steden Ankara, Istanbul en Izmir waar de referendumuitslag Nee was en verbindt er de conclusie aan dat Erdogan’s achterban is afgehaakt. Helaas geeft hij voor het evenwichtige beeld niet aan dat bij de verkiezingen van 2015 de AKP in Istanbul en Ankara de grootste partij was (Izmir is van oudsher altijd al een CHP stad geweest, dus niet verwonderlijk dat de AKP daar verloren heeft).
Door zijn mening niet te onderbouwen met feiten, maar van alles bij elkaar te sprokkelen om maar aan te ‘tonen’ dat het ‘slecht gaat’ val je bij menig Turkse-Nederlander (die trouwens zeer goed op de hoogte zijn van de sociaal-economische en politieke ontwikkelingen in de regio) door de mand.
Dit is ook tevens waar het gros van de Turken in Nederland zich aan ergert. Turken kunnen, net zoals normale mensen, best tegen kritiek. Mits het onderbouwd is. Vreemd hè, ook weer net zoals normale mensen. Wat mij persoonlijk stoort aan dit soort stukjes is dat hij zichzelf profileert als hét kritische Turkse geluid, de hoon van menigeen op de hals haalt door de knuppel in het Turkeyhok te gooien en vervolgens moord en brand schreeuwt omdat men hem inhoudelijk corrigeert. Een aantal andere populistische columnisten bedient zich van dezelfde werkwijze als ik me niet vergis. Tot nu toe heeft deze aanpak hen geen van allen windeieren gelegd.

Door: Selen.