Home Opinie Bonus Quote Abdelkarim El-Fassi: DAAR ZIT JE DAN

Bonus Quote Abdelkarim El-Fassi: DAAR ZIT JE DAN

DELEN

Filmmaker Abdelkarim El-Fassi publiceerde woensdag een ontroerende tekst na de arrestatie van de 84-jarige Marokkaanse man in Amsterdam-Noord. Het duurde niet lang voordat het bericht viraal ging. Lees het hieronder.

Daar zit je dan. Als voormalig gastarbeider. Jezelf helemaal kapot gewerkt omdat je autochtone medelanders dat werk niet wilden doen. Voor een slavenloon, dat wel. Maar het is beter dan niets, en je kunt je familie ermee onderhouden. Wonen in een Vinex wijkje zit er weliswaar niet in, maar Amsterdam-Noord op vijf hoog is beter dan niets. En je zeikt niet. Je bent dankbaar dat je een kans hebt gekregen.

Dus je houdt je rug recht, ook al is dat fysiek niet meer mogelijk. Je bent positief over Nederland wanneer je (klein)kinderen klagen over het sociale klimaat. Omdat je weet dat ze veroordeeld zijn tot dit land. Ook al twijfel je vaak aan je eigen gedachtes. Je vertelt ze eindeloos vaak de verhalen dat je vroeger met open armen ontvangen bent. Dat Hendrik, de eigenaar van de kassen, je in huis haalde toen je ziek werd.

Dus daar zit je dan. Je hebt geen idee waarom je meegenomen wordt, want je verstaat ze niet. Je had het te druk met het werk in de kassen. Te druk met het schoonmaken van die olietankers. Je had het te druk met het werk in de mijnen waar sommige vrienden ongeneeslijk ziek werden. En nu? Te druk met je geldzorgen, gezondheidszorgen, zorgen over de toekomst van je kleinkinderen.

Hoe lang kom je die trappen nog op?

En daar zit je dan. Achterin het busje. Omdat je een verkeersovertreding hebt begaan in een land waar je op je laatste benen loopt. Je hebt nog vertrouwen in de macht – ja iedereen fietst in Amsterdam weleens tegen het verkeer in – maar ze zullen je toch niet zomaar meenemen?
Daar zit je dan. Op de achterbank. En je kijkt de agenten nog eens aan. Je ziet een andere blik; Hendrik van de kassen herken je er niet meer in terug. Je ziet boosheid. Frustratie. Verpakt in een uniform. Je ziet mensen waarvan het geweten uitgeschakeld lijkt te zijn. Nee, hooguit afgestompt. Door de berichtgeving van de laatste dertig jaar over minderheden, moslims, Marokkanen, Turken, mensen met een donkere huidskleur, misschien?

Het zal toch niet. Nee het zal niet. Grietje van de bloemenzaak is nog altijd aardig tegen je. Het is vast een foutje, in het ergste geval een misverstand. Een incident. Ze zullen hun excuses uiteindelijk wel aanbieden, want het is een misverstand. En dan zand erover.

Daar zit je dan. Je denkt weer aan je kinderen die bij het geringste roepen dat Nederlanders racisten zijn. En dat veel politieagenten op die ene politicus stemmen. Die tijdens zijn proces steunbetuigingen ontving van hooggeplaatste militairen. Mensen met een geweldsmonopolie. Je denkt dan opeens weer aan je kleinkinderen die de gesprekken over maatschappelijk onrecht in de huiskamers domineren. Je denkt dan opeens aan die politicus die Marokkanen wil afvoeren.

Criminele Marokkanen. Dat moet er wel bij gezegd worden.

Maar je beseft nu dat er weinig voor nodig is om gecriminaliseerd te worden. Om ontmenselijkt te worden. Zou het aan de baard liggen. De jellaba?

Daar zit je dan, op de achterbank. Nietsvermoedend. Ga je je lot tegemoet. Je vrijheid ontnomen. En dan denk je opeens. Jeetje. We leven echt in een andere tijd. Er zijn niet eens verkiezingen voor nodig om macht uit te oefenen. Om denkbeelden in de samenleving te injecteren.

Daar zit je dan, op die koude leren achterbank. En dan kijk je naar nog één keer naar buiten, dan besef je, dan denk je:

Hoe zal het mijn kleinkinderen vergaan in dit land als ik er niet meer ben?