Home Opinie Belgische moslim roept op tot Jihad

Belgische moslim roept op tot Jihad

DELEN
Beeld: De Afspraak

De Belgische moslim Mohamed El Bachiri, die zijn vrouw Loubna verloor bij de terreuraanslag in het metrostation Maalbeek, riep in het tv-programma De Afspraak op tot een Jihad die geen haat kent. Mohamed moet sinds 22 maart samen met zijn drie jonge kinderen alleen verder. Onder de video vindt u het transcript van zijn gesproken tekst. 

Ik stel me even voor. Ik ben Mohamed El Bachiri. Marokkaanse Belg, moslim en Molenbekenaar.

Door mijn naam, godsdienst en de trieste reputatie van mijn gemeente beschouwt een deel van de bevolking en de wereld mij als een potentiële terrorist en dat doet pijn. Ik ben ook de man van Loubna Lafquiri, de liefde van mijn leven, mijn vriendin, de moeder van m’n kinderen, die overleed bij de aanslagen in Brussel op 22 maart 2016.

Loubna, een vrouw met een ongeëvenaarde schoonheid en oneindige goedheid.

Haar blik, haar lach, haar aanwezigheid, maakten van mij de knapste, rijkste en gelukkigste man ter wereld.

Vandaag is mijn verdriet onmetelijk.

Ik hou me alleen overeind dankzij en door de liefde.

De liefde voor mijn vrouw, mijn kinderen, het leven en de mensheid.

Liefde die me deed oproepen tot de jihad tijdens een avond in een Molenbeekse kerk, waar christenen, moslims en anderen een maaltijd deelden in een geest van broederlijkheid.

Jawel, ik heb jongeren opgeroepen tot de jihad. Maar pas op, niet om het even welke jihad. Ik praat over een jihad die geen haat kent. Haat, een zware last die de harten zwart kleurt.

Ik praat over de echtste, nobelste, mooiste strijd voor een moslim die zich tegen terreur verzet.

De jihad die aanzet om naar de ander te gaan, de broeder die anders is, om hem toe te lachen, te begrijpen en empathie te tonen.

De jihad die liefde toont om te bestaan, die een omhelzing zoekt om de vlammen van rancune te doven en zijn waarheid niet opdringt.

Want zoals de Koran zegt: la ikraha fi dine. Het geloof kent geen dwang.

Deze jihad, mijn jihad, die zijn liefde uitschreeuwt voor het Westen, het werelddeel waar ik geboren ben en dat mij zo veel gegeven heeft.

Ik, kind van het universum, uw broeder in de menselijkheid.

Deze jihad van de liefde zou het antwoord moeten zijn op zij die verdeeldheid willen zaaien en geweld en terrorisme propageren.

Alsof op een slagveld het geroep van stervende overwonnenen een symfonie was tot glorie van een triomfantelijke God. Vervloekt zij de oorlog, vervloekt zij het terrorisme.

Ik keer terug tot de essentie: de liefde, waarop alle ideeën, godsdiensten en mensen zouden moeten steunen. Ze zou een universele kracht moeten zijn, de basis van alle communicatie tussen ons, mensen.

In die relatie, gericht op liefde, meent iemand de waarheid in pacht te hebben en wil niemand die opdringen. Die zoektocht naar waarheid heeft ieder van ons in zich. Dat is een eigenschap van het redelijke dier dat we zijn.

Het is een persoonlijk pad op weg naar wat de Grieken ataraxis noemden: gemoedsrust. Ik koos het pad van de islam. Ik heb dat pad gekozen omdat ik in de eerste plaats een mens ben. Het is dan ook logisch dat mijn menselijkheid voorrang krijgt op mijn geloof.

Mijn menselijkheid, met alle humanistische waarden die eruit voortvloeien. De heiligheid van het leven, de vrije wil en de broederlijke band met andere mensen.

Een humanistische moslim aanvaardt en ziet het als privilege dat hij in diversiteit leeft. Hij weet teksten van de Koran in hun context te plaatsen, met name de strijdverzen, door ze als historische verhalen te beschouwen uit de 7e eeuw.

Ze mogen in geen geval gebruikt worden om kwaad te doen of om het leven van een ander af te nemen.

Een humanistische moslim kijkt naar onze gemeenschappelijke historie. Die van de mensheid. Van alle mensen die de wereld beter maakten. Mensen van het oude Griekenland, Mosopotamië, Rome, China, het Oosten en het Westen.

Hij kijkt even niet naar de hemel, maar naar zijn naaste om hem toe te lachen en te begrijpen. Is die naaste die tegenpool van wat ik denk en geloof, toch heeft hij voor een stuk gelijk. Zoals Heraclitus zei: Er zit waarheid in een zaak en in haar tegendeel.

Ik ben zelf tegenstrijdig. Verdeeld tussen rede en mysticisme, overtuiging en scepticisme. Maar altijd en tot de laatste zucht gedragen door de liefde.

In deze moeilijke tijden roep ik op tot dialoog en uitwisseling. Laten we, in plaats van stil te staan bij de waanzin en de haat kijken naar het genie en de goedheid van de mens. Die zijn en blijven de echte bron van inspiratie en hoop voor zij die de wereld van ons zullen erven: onze kinderen.

Ik benadruk het belang van cultuur, want die leidt tot openheid. Averroes, de islamitische filosoof, heeft met zijn commentaren en vertalingen van Griekse teksten veel ideeën van Aristoteles doorgegeven aan het Westen. Als ik hem vereeuwigd zie in een fresco in het Vaticaan door Rafaël, voel ik een diepe emotie en stel ik vast dat wij moslims, kunnen bijdragen en dat al hebben gedaan, aan de grootheid van het Westen.

Dat er geen botsing van beschavingen is, maar een prachtige ontmoeting.

Ik sluit af met de tekst Allahu Akbar, die ik heb geschreven kort na het verlies van mijn vrouw. Het is mijn antwoord op zij die mijn leven hebben verwoest.

Allahu Akbar. Een zacht gefluister uit het hart. Niet hoorbaar, maar zo veel echter dan de kreet van geweld.

Allahu Akbar voor mijn liefde voor mijn vlakke land en het Marokkaanse koninkrijk.

Allahu Akbar voor de schoonheid en de kunst. Voor werk dat zo’n sterke emotie uitdrukt dat het zelfs het ijzigste hart kan doen smelten.

Allahu Akbar voor de diversiteit van culturen, geloof en mensen met wie je praat. Je leert aanvaarden dat iederen zijn waarheid heeft in een geest van broederlijkheid.

Allahu Akbar als je het geweld afwijst en ijvert voor vrede en vriendschap tussen volkeren.

Allahu Akbar als ik jou lachend de hand reik, jood, atheïst of christen.

Allahu Akbar voor wie begrijpt dat God liefde is en dat het heil van de mens er alleen komt door de universele kracht die liefde voor je naaste is.

Allahu Akbar als gedachte en gebed voor jou, Loubna, mijn geliefde. En voor alle slachtoffers die voor altijd in ons hart blijven leven en in onze herinnering.