Home Opinie 1.500 Nederlanders assisteerden het Israëlisch leger bij etnische zuivering van Palestijnen

1.500 Nederlanders assisteerden het Israëlisch leger bij etnische zuivering van Palestijnen

DELEN

Gedurende mijn vaste ritueel op een dag, namelijk de gebruikelijke zwerftocht over het wereldwijde web, trof ik iets opmerkelijks aan waar ik niet eerder op was gestuit. Namelijk, een Joodse stichting die reizen organiseert naar Israël. Stichting Sar-El is volgens de KVK ingeschreven op een woonadres in Amsterdam. Volgens haar eigen website is het een “een a-politieke en onafhankelijke organisatie, zonder enige subsidie, die bemiddelt voor buitenlanders die in Israël vrijwilligerswerk willen verrichten in de verzorgende sector of op een militaire basis.”

Ieder jaar een brigade mensen die meehelpen met de etnische zuivering van Palestina
Nadat ik bijgekomen was van deze ontdekking, kon ik niet anders, dan te concluderen zoals vele nationale media doen over “ronselende moslims”;  ‘dit is een Joodse heilige-oorlog-stichting, toegestaan in Nederland’.
Volgens de statistieken op de website zijn er in de afgelopen 22 jaar, 3.500 mensen per jaar afgereisd naar Israël, om de Apartheid actief te steunen. Bijna tien mensen per dag, tien mensen per dag om een illegale bezetting van Palestina te ondersteunen. Tien strijders per dag, die de Palestijnen het leven zuur maken. 3.500 mensen per jaar, die meewerken aan een terreurstaat die telt hoeveel calorieën Gaza binnen mogen komen, hoeveel water Gaza binnen gelaten wordt, dat Palestijnse kinderen van soms 5 jaar oud gearresteerd worden, dat illegale kolonisten die Palestijns land bezetten ongestoord dood en verderf kunnen zaaien op de Westelijke Jordaanoever (onder militair toezicht), dat de Internationale gemeenschap een sluier over de ogen wordt getrokken en bovenal, dat men miljoenen mensen van hun land hebben verdreven en de regio etnisch hebben gezuiverd. Er zijn 3.500 mensen die jaarlijks hun actieve bijdrage leveren daaraan en de meesten zijn keurige huisvaders en huismoeders met een normale baan, die een paar maanden per jaar vrij nemen om op kruisvaart te gaan in het beloofde land.

Luc schrijft daarover:
Heb in Hativa 300 gezeten tegen de Libanese grens, de 2e en 3e week, erg leuke madricha’s, prachtige heuvelomgeving, best spannend bij de libanese grens!
(Hij heeft het over Zuid-Libanon, dat illegaal bezet wordt)

André en Machiel
“Een bezoek aan een tankreparatiebasis werd, kort maar krachtig, een ander hoogtepunt. Give em hell, Israel! Jullie Merkava tanks zijn er klaar voor.”

Bart, inmiddels 39, een godsdienstleraar uit Putten:
Terug in Nederland liet het land hem niet meer los. In plaats van een ‘burgerlijk bestaan te leiden‘, wilde Bart terug naar het beloofde land om tijdens de tweede intifada iets te doen met zijn fascinatie voor het leger: “Die stoere mannetjes in camouflagepakjes, dat vond ik wel wat. Dat zijn echte mannen.”
Altijd al had Bart de naam tegendraads te zijn. De forse Ajaxfan met stekeltjeshaar, zonnebril en gouden ketting was vroeger agressief en zag indertijd zelfs wat in de ideeën van Janmaat. “Toen ik in een caravan ging wonen, dachten ze dat ik ‘kamper’ werd. Toen ik terugkwam uit het Israëlische leger begreep niemand dat ik me liet besnijden.”

Politici en medewerkers ministerie van veiligheid en justitie doen het ook
Zelfs een voormalig burgerraadslid/fractiemedewerker en versverkozen gemeenteraadslid van de ChristenUnie uit Oud-Beijerland, Kees van Pelt en zijn lieftallige vrouw Ineke, toogden als Joodse Jihadstrijders naar het heilige land om oorlog te voeren of die enigszins bij te staan. Kees van Pelt, de hobby jihadist voor Israël, werkt daarnaast al 23 jaar als ambtenaar voor het Ministerie van Veiligheid en Justitie. Op de facebookpagina van het Israelisch leger, de IDF, schrijft Kees in steenkolen-Engels hoe hij er werkelijk over denkt: ‘Helping is better than fighting, but i know sometimes you have to do the last job’, namelijk in correct Nederlands ‘helpen is beter dan vechten, maar ik weet dat je soms dat laatste moet doen’.

KeesvanPelt
Op het verkiezingsprogramma van CU Oud-Beijerland, prijkt de foto van een trotse Oud-Beijerlandse Kees met daaronder de begeleidende tekst:
‘Ik begeleid langgestrafte gedetineerden bij hun terugkeer in de maatschappij. Naar mijn mening nuttig werk. Ik begeleid een categorie mensen die tegen nogal wat vooroordelen en barrières aanlopen. Tegenslagen die hen soms de moed in de schoenen doet zinken maar die ze ook kunnen leren zien als een uitdaging. Ik wil een motivator zijn; crises zijn kansen…’
“…Naast de taak van regisseur zal de gemeente zich ook een schild voor de zwakkeren moeten blijven tonen. Vooral dat laatste is wat mij betreft een belangrijk speerpunt. Immers; iedereen is waardevol en iedereen mag meedoen!”

Ahaaa, iedereen is volgens Kees waardevol volgens zijn statement. Behalve, naar we mogen concluderen, de onderdrukte en bezette Palestijnen. Op zijn linkedIN profiel benoemt hij ook trots de titel ‘correspondent bij Wegener’. Wie is Wegener ook alweer? Voordat u de moeite neemt om een ander scherm te openen en te googlen, laat mij het u opsommen: De Gelderlander, De Stentor, Brabants Dagblad, BN/ De Stem/ PZC, De Twentsche Courant Tubantia, Eindhovens Dagblad en vele vele andere regionale en lokale dagbladen.

De tempeliers Omtzigt en Voordewind en nepcommunist Harry van Bommel zwijgen
Wat ik mij eigenlijk het meeste afvraag na deze ontdekking is, waarom Timmerfrans en Gristelijke Tempeliers zoals Joël Voordewind en Pieter Omtzigt of zelfs de rascommunist Harry van Bommel, het in geen enkel mediaoptreden over deze dingen hebben, maar altijd hun kazige monden vol hebben over mensenrechtenschendingen in Islamitische landen? Hen zou ik hierbij willen uitnodigen om te reageren op deze moderne Christo-Judeo kruisvaarders, alvorens zij zich ook maar op enige wijze uitdrukken over de moslimjongeren die de overtocht naar Syrië wagen, om hun onderdrukte broeders en zusters te beschermen tegen Assad of IS.

In een telefoongesprek [juli 2015] laat een woordvoerder van de Stichting weten, dat de Nederlandse tak van Sar-EL zo’n 25 tot 50 mensen per jaar naar Israël stuurt, maar in een artikel van het AD in 2002 is te lezen dat er in 1998 ruim 60, in 2001 ongeveer 100 en de eerste helft van 2002 al 65 mensen waren die “vrijwilligerswerk” gingen doen in Israël. Omdat de cijfers elkaar tegenspreken neem ik een getal tussen de 1.000 en 2.000 Nederlanders in de afgelopen 20 jaar om tot een gemiddelde van 1.500 te komen. Op de vraag of mensen ook op de door Israël bezette Westelijke Jordaanover aan het werk gaan, antwoord de woordvoerder ontkennend.

Nederland een HYPOCRATIE
Of ik in een vrij genoeg land leef om over deze dingen te schrijven? Wellicht, maar wat is mijn vrijheid waard, als men de facto Israël een hand boven het hoofd blijft houden? Wat is mijn vrijheid waard, wanneer ieder jaar 3.500 Zionisten naar Israël afreizen om het Israëlisch leger te helpen? Wat is mijn vrijheid waard, wanneer deze mensen nog steeds voor de klas kunnen staan, met gedetineerden werken, politiek bedrijven en bovenal legaal ook in Nederland kruisvaarders ronselen om de Palestijnen te helpen onderdrukken? Een roep in de woestijn van een schijndemocratie, dat is wat het is, meer niet.

Auteur – YUNUS